Ադրբեջանական բենզինը` որպես «իրական Հայաստանի» խորհրդանիշ

Ինքնին ադրբեջանական բենզին բերելու փաստը ողբերգական չեմ համարում: Ի դեպ, ասեմ, որ դա «աննախադեպ» երեւույթ չի. նման դեպքեր եղել են նույնիսկ 1992-94 թվականի պատերազմի ժամանակ: Ընդհանրապես կարելի է արձանագրել, որ տնտեսական, ինչպես նաեւ առանձին բիզնեսմենների շահերը կարող են չհամապատասխանել պետությունների կողմից վարվող ընդհանուր քաղաքականությանը: Օրինակ, այս 4 տարիների ընթացքում Ռուսաստանի եւ Ուկրաինայի միջեւ նույնպես եղել են բազմաթիվ տնտեսական գործարքներ:

Խնդիրն այլ տեղ է: Եթե իշխանություններին հաջողվում է «վաճառել» Հայաստանի հասարակության վրա 1220 տոննա բենզինի (ամեն օր ծախսում ենք գրեթե 8 անգամ ավելի շատ) առաքումը Ադրբեջանից որպես «խաղաղության հաստատում», եւ մեր քաղաքացիների մի մասի մեջ դա, որքան հասկանում եմ, բուռն հրճվանք է առաջացնում, ուրեմն ՔՊ-ին հաջողվում է ստեղծել «իրական Հայաստան»: Դա մի «տեղ» է, որտեղ չկա ազգային արժանապատվության, ազգային նպատակների, ապագայի մասին որեւէ պատկերացում, չկա համերաշխություն, կան իրար չհանդուրժող, իրար ատող քաղաքացիների խմբեր, իսկ ընդհանրության մեջ հասարակությունը միտված է դեպի սպառումը, դեպի սննդամթերք եւ վառելանյութ (թույլ տվեք ժամանակին շատ տարածված բառ օգտագործել)՝ «լափելը»:

Իշխանությանը հաջողվում է համոզել թե՛ ՀՀ քաղաքացիներին եւ թե՛ բարեկամ ու թշնամի երկրներին, որ մեր հասարակության միակ ձգտումը սպառելն է, կուշտ ուտելը: Եվ բոլորի՝ Ադրբեջանի, Թուրքիայի, Ռուսաստանի, ԵՄ երկրների, ԱՄՆ-ի վերաբերմունքը դրանով է պայմանավորվում. «Նրանց ոչինչ չի հուզում, – մտածում են նրանք, – ո՛չ պատերազմում պարտությունը, ոչ հայրենազրկությունը, ո՛չ Բաքվում խոշտանգվող գերիները, ո՛չ իրենց տարածքները նրանց բացարձակապես չի հետաքրքրում: Դե, ուրեմն, տանք մի քանի կոպեկ, մի քանի լիտր բենզին՝ թող կշտանան»:

Դրա անմիջական հետեւանքը «իրական Հայաստանն է»՝ մի տարածք, որը ձեւականորեն երկար ժամանակ դեռ կշարունակվի «պետություն» կոչվել, բայց իրականում գտնվելու է Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի վերահսկողության տակ: Բայց դա էլ, եթե այդպես շարունակվի, վաղ թե ուշ կվերջանա: Ինչպես եւ ձեւական առումով պետությունը:

Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ