«Մենք սովորական տատիկներ չենք». փայլող աչքեր ու վերադարձած անուններ
«Երբեմն մոռանում եմ՝ ինչի համար եմ մտել սենյակ», – ասում է նա ու կանգնում դռան շեմին։ Ոչ թե որովհետեւ չի հիշում, այլ որովհետեւ փորձում է չվախենալ այդ պահից։ Այն կարճ դադարից, երբ ուղեղը լռում է, իսկ սենյակը նայում է՝ դատարկ, անպատասխան։ Լուսանկարը` Մեդիամաքս «Անունները առաջինն են գնում», – ավելացնում է։ Նա բժշկի չի եկել, չի … Read more