Տեր Արամին կարգալույծ անելու որոշումը կաող է դառնալ ոչ միայն մեկ քահանայի ճակատագրի փոփոխություն, այլ հայ եկեղեցու իրականության հայելին։ Այդ որոշման մեջ շատերն ընթերցեցին ոչ թե արդարություն, այլ իշխանություն, ոչ թե հոգևոր խնամք, այլ ինստիտուցիոնալ ինքնապահպանություն:
Տեր Արամը երբեք չի վախեցել բարձրաձայնելու այն՝ ինչի մասին մյուսները նախընտրում էին լռել՝ կեղծ բարեպաշտությունը, ձևական հավատը, հոգևորության շղարշի տակ թաքնված անձնական շահը։ Նրա խոսքը սուր էր, բայց ճշմարիտ։ Տեր Արամի ճշմարտախոսությունը դարձավ նրա «մեղքը»։
Եկեղեցին, որը պիտի լիներ ներողամտության և սիրո ապաստարան, իր այս որոշմամբ ավելի շատ նմանվեց վարչական կառույցի, որը չի հանդուրժում անհնազանդություն, այլակարծություն։
Երբ հավատքի տունը վերածվում է կարգապահական դատարանի, այնտեղ աստվածային լույսը փոխարինվում է վարչական ստվերով։
Տեր Արամի հանդեպ գործած այս քայլը շատ ավելի խորը իմաստ ունի, քան կարող է թվալ առաջին հայացքից․ այն ուղերձ է՝ ուղղված բոլորին, ովքեր դեռ համարձակվում են մտածել բարձրաձայն։ Եթե այսօր լռեցնում են քահանային, ով խոսում էր խղճի լեզվով, ապա վաղը կլռեցնեն հավատացյալին, ով պարզապես կփորձի հասկանալ։
Սակայն պատմությունը ցույց է տալիս, որ ճշմարտությունը հնարավոր չէ «կարգալույծ» անել։
Քահանաներին կարելի է զրկել եկեղեցուն ծառայելու աստիճանից, բայց ոչ կոչումից․ իսկ Տեր Արամի կոչումը, գուցե հենց իր այս փորձության մեջ է դառնում առավել իրական։
Եկեղեցին կանգնած է ընտրության առաջ՝ լինել սիրո և թափանցիկության տարածք, թե՞ մնալ փակ համակարգ, որտեղ լռությունը դառնում է ամենամեծ առաքինությունը։
Հավատքը չի ծնվում վախից, այլ՝ խղճի ազատությունից։ Իսկ այդ ազատությունն այսօր վտանգված է հենց ներսից։
Մի մոռացեք կիսվել Ձեր ընկերների հետ