․․․Ես չգիտեմ՝ լսելը բնածի՞ն հատկություն է, թե՞ ձեռքբերովի, բայց մի բան վստահորեն կարող եմ ասել, որ այդ հատկության պատճառով էր, որ ֆիզիկոս հայրս իմ մեջ ապագա գրող էր տեսնում: Հիշում եմ, 4-5 տարեկան էի, ու քեռիս նապաստակ էր տուն բերել: Մի խումբ երեխաներով հավաքվել էինք շուրջը, շոշափում էինք, նայում ու հարցեր տալիս: Ես հարցրեցի. «Պա՛պ, նապաստակը հիմա ի՞նչ է լսում»: Բոլորը ծի-ծաղեցին, բացի հորիցս: Նա գտնում էր, որ ես լավ լսող եմ ու բառերի նկատմամբ իրական զգացմունքներ ունեմ, հետևաբար՝ գրող եմ դառնալու: Ոչ միայն ապագա գրողներին, այլ նաև ցանկացած մարդու ես խորհուրդ եմ տալիս զարգացնել այդ կարողությունը: Մեկ ուրիշին լսելու, հասկանալու ու կարեկցելու շնորհը, որը ոչ միայն պոեզիայի, այլ նաև ավելի կատարյալ աշխարհի երազի հիմնական նախապայմանն է: Ցավոք, այսօր տեխնոլոգիաները և դեզինֆորմացիայի հեղեղը դժվարացրել են լսելհասկանալը և ավելի հեշտացրել ասել-թռնելը, որը խփել-թռնելուց ոչնչով չի տարբերվում: Ոչ ոք պատասխանատվություն չի կրում իր բերանից դուրս եկած բառի համար, թեպետ բոլորն էլ գիտեն, որ այն զենքի ուժ ունի, և որ բա՛ռն է Աստված: Ու մենք համարվում ենք առաջին քրիստոնյաներ։ «Կողքիդ մարդու հետ վերաբերվիր այնպես, ինչպես քեզ կվերաբերվես, մի՛ շտապիր դատել նրան»,- ասում է Գիրքը: Իսկ մե՞նք…
Չենք ցանկանում այլ կրոն, բայց տպավորությունն այնպիսին է, որ մենք արդե՛ն դավանում ենք մեկ այլ Աստծո, ով մեզ պատվիրել է հայհոյել միմյանց ու անիծել ամբողջ ուժով, ասես մենք ոչ թե Աստծո, այլ անտառի չար պառավի ժառանգորդներն ենք: Այս մթնոլորտն իր մեջ ծնված ցանկացած ծաղիկ ու սերմ սպանելու ուժ ունի, և չզարմանանք, եթե հաջորդ գարունը չբացվի: Սա պարզապես հիվանդագին է: Ժամանակն է վերարժևորել մեր բոլոր համոզմունքներն ու մեկնաբանությունները թե՛ մարդու, թե՛ մեր հայ տեսակի և թե՛ Աստծո մասին։
Ժամանակակից բանաստեղծուհի