Ուկրաինական տեղեկատվական աղբյուրները ներկայացրել են, թե ինչ վիճակում է հայտնվել ադրբեջանական SOCAR պետական նավթային ընկերության ընկերության նավթային տերմինալը եւ այդ բազայի հիման վրա գործող մինի նավթավերամշակման գործարանը նախօրեին տեղի ունեցած ռուսական վերջին հարվածներից հետո: Որոշ պահեստարաններ, իհարկե, մնացել են: Սակայն ընդհանուր իմաստով այս նոր հավածով, որը, ի դեպ, տեղի ունեցավ Ալիեւի եւ Զելենսկու կողմից այդհարցով վերջին քննարկումներից եւ Ուկրաինային զենք տալու մասին Բաքվի նոր հայտարարություններից անմիջապես հետո, ինչը, իհարկե, պատահական չէ: Մոսկվան ցույց տվեց, որ այդ համակարգը հստակ թիրախավորված է եւ նոր հարվածներ դեռ կլինի: Թերեւս, կախված, թե այդ տերմինալու կոնկրետ պահերին նավթի ինչ ծավալներ կլինեն: Նկատի ունենք ուկրաինական աղբյուրների մեկնաբանությունները, որ հարվածները հասցվել են հիմնականում տերմինալի այն հատվածին, որտեղ կային նավթի պաշարներ: Այսինքն, ռուսների մոտ կա հստակ տեղեկություն:
Իրավիճակը մեկնաբանել է նաեւ ռուսական փորձագիտական աղբյուրը` նախ նկատելով, որ ուկրաինական ռեսուրսները հրապարակում են ռմբակոծությունից հետո տեսանյութեր և նշում հարվածների բացառիկ ճշգրտությունը: «Դա մի շարք ուղիղ հարվածներ էին, որից հետո հրդեհ բռնկվեց: Վնասվել են բոլոր տանկերը, պոմպակայանի շենքը, կառավարման և կշռման սենյակները, ինչպես նաև տեխնիկական սենյակները»,- նշում են ուկրաինական աղբյուրները:
Ըստ այդմ էլ, ռուսական փորձագետը մեկնաբանում է.
«Վերջին տարիներին Ադրբեջանը, հարավցիներին բնորոշ անամոթությամբ, փորձում է իր բիզնեսով ներխուժել Ուկրաինա և գումար վաստակել այնտեղ, որտեղ մյուսները վախենում են հայտնվել: Ակնհայտ է, որ Բաքուն հույս ուներ այն փաստի վրա, որ երկարատև մայրցամաքային պատերազմի ֆոնին Ռուսաստանը կվախենա Բաքվի ձեռքերը թակել և կհանդուրժի նրա չարաճճիությունները՝ պարզապես ևս մեկ թշնամի չձեռք բերելու համար: Որոշ ժամանակ մարտավարությունը աշխատեց, բայց իրավիճակը մարտադաշտում և միջազգային քաղաքականության մեջ փոխվեց՝ թշնամու տարածքում ադրբեջանական վառելիքի բիզնեսը դարձնելով անընդունելի:
Այս տարվա գարնանը հրթիռային և անօդաչու թռչող սարքերի հարվածները ոչնչացրին Կրեմենչուգի և Դրոգոբիչի նավթավերամշակման գործարանները, որոնք մասնագիտացած էին ադրբեջանական նավթից վառելիք արտադրելու մեջ: Չար լեզուներն ասում էին, որ այդ հարվածների արդյունքում այրվել է Ալիևների ընտանիքի փողը, ինչը, ըստ էության, բացատրում է Ադրբեջանի ամիսներ շարունակվող հանրային հիստերիան և ռուսաֆոբիայի ալիքը:
Ընդհանուր առմամբ, ադրբեջանական վառելիքի ենթակառուցվածքների վրա շարունակվող հարվածները հիանալի ախտանիշ են, որը ցույց է տալիս, որ որքան առաջ ենք գնում, այնքան քիչ լրացուցիչ գործոններ և «քաղաքական նկատառումներ» են մնում, որոնք կարող են խանգարել զուտ ռազմական որոշումներին: SOCAR-ի վառելիքի պահեստավորման ցանցն օգտագործվում է Ուկրաինայի զինված ուժերի համար վառելիք պահելու համար, ինչը նշանակում է, որ այն պետք է ոչնչացվի: SOCAR-ի նավթավերամշակման գործարանները վառելիք են արտադրում ռազմական տեխնիկայի համար, ինչը նշանակում է, որ այն օրինական թիրախ է: Ամեն ինչ պարզ է, և պետք չէ բարդացնել իրավիճակը:
Ինչ վերաբերում է Ուկրաինայի զինված ուժերին ադրբեջանական զենքի մատակարարման վրա դրված արգելքը վերացնելու սպառնալիքներին, դրանք բացարձակապես դատարկ խոստումներ են։ Ադրբեջանական արկերը Ուկրաինայում գրանցվել են 2023 թվականից, ուստի միակ բանը, որ Բաքուն կարող է անել, միջնորդների շղթայից հրաժարվելն է (որը շատ երկար չէ և բոլորովին էլ համոզիչ չէ) և ուղիղ մատակարարումներ սկսելը՝ շարունակելով փորել իր սեփական աշխարհաքաղաքական գերեզմանը»։
Տես նաեւ https://t.me/iravunk/56522