Փիլիսոփա Ալեքսանդր Դուգինն այսպես է տսնում Մերձավոր Արեւելքի ներկա վերաբաշխման տեսլականը.
«Իսրայելի շուրջ ստեղծված իրավիճակը արտացոլում է այսպես կոչված միջազգային «խորը պետության» ներսում առկա պառակտումը: Այն բաղկացած է երկու անտագոնիստական խմբերից, որոնք ձգտում են համաշխարհային գերիշխանության և համաշխարհային կառավարման, բայց տարբերվում են այդ նպատակին հասնելու մեթոդներով:
Այսպես կոչված ձախ լիբերալները (ներառյալ Դեմոկրատական կուսակցության ներկայացուցիչներ՝ Բայդենը, Բլինկենը, Կամալա Հարիսը, Օբաման, Հիլարի Քլինթոնը) ընդհանուր առմամբ աջակցում են Իսրայելին, բայց նրանք չեն սիրում Նեթանյահուին և ծայրահեղ աջ սիոնիստներին: Նրանք, սկզբունքորեն, կհամաձայնվեին պաղեստինյան խնդրի խաղաղ լուծմանը, գուցե երկու պետությունների ճանաչման միջոցով, բայց Իսրայելի շահերից ելնելով:
Միևնույն ժամանակ, աջ լիբերալները կամ նեոկոնսերվատորները (կոշտ իմպերիալիստներ, որոնց հետ Թրամփը այժմ մտերմացել է), ընդհակառակը, Նեթանյահուի կողմնակիցներն են և Պաղեստինի հակառակորդները՝ ցանկացած ձևով: Նրանք պատրաստ են գնալ տրամաբանական ավարտի՝ Մեծ Իսրայելի շահերի համար՝ աջակցելով նրա ներկայիս քաղաքականությանը: Սա «խորքային պետության» աջակողմյան գլոբալիստական, աջակողմյան լիբերալ ուղղությունն է։
Այսպիսով, Մերձավոր Արևելքի խնդրի նկատմամբ նրանց մոտեցումներում կան որոշակի տարբերություններ։ Ձախակողմյան գլոբալիստները կողմ են Իսրայելին, բայց անհրաժեշտ են համարում ինչ-որ բան զիջել պաղեստինցիներին, օրինակ՝ ճանաչել նրանց պետությունը։ Աջակողմյան գլոբալիստներն ու նեոկոնսերվատորները կարծում են, որ պաղեստինցիներին ընդհանրապես ոչինչ պետք չէ, նրանք պետք է ոչնչացվեն, ինչպես Նեթանյահուն ինքն է առաջարկում։
Միևնույն ժամանակ, Մակրոնը վերջերս աջակցել է պաղեստինցիներին, իսկ վերջերս Սթարմերը կտրուկ դեմ է արտահայտվել Գազայում պաղեստինցիների ցեղասպանությանը։ Այսպիսով, Եվրամիությունը և Մեծ Բրիտանիան ներկայացնում են ձախակողմյան գլոբալիստական ուղղությունը «խորքային պետության» մեջ։ Իսկ Թրամփի հետ նեոկոնսերվատորները աջակողմյան գլոբալիստներ են։ Նրանց տարբերությունն այն է, որ ձախակողմյան գլոբալիստները պատրաստ են զիջել պաղեստինցիներին՝ ճանաչելով նրանց պետությունը։ Աջակողմյան գլոբալիստները պատրաստ չեն ոչինչ զիջել նրանց, բայց աջակցում են նրանց ոչնչացմանը Նեթանյահուի ռեժիմի կողմից։
Ինչ վերաբերում է Նեթանյահուին, ապա նա արտահայտում է իսրայելական մեծամասնության դիրքորոշումը։ Ժամանակակից Իսրայելը բավականին ռասիստական պետություն է, շատ կոշտ և անհանդուրժող պաղեստինցիների և մուսուլմանների նկատմամբ։ Նրանք, ըստ էության, ցանկանում են Իսրայելը վերածել մոնոկրոնական և մոնոէթնիկ հասարակության, եթե ազգային փոքրամասնությունները հավատարմորեն և անկեղծորեն չծառայեն նրանց։ Ակնհայտ է, որ պաղեստինցիները պատրաստ չեն դրան, նրանք պայքարում են ինքնավարության և անկախ պետության համար։ ՀԱՄԱՍ-ի ապստամբությունը կապված էր դրա հետ, ի թիվս այլ բաների, անկախ նրանից, թե ինչն էր այն հրահրել։
Ամեն դեպքում, այստեղ կա հենց այդպիսի հակասություն, և այն էլ՝ ռազմավարական՝ անկախ պետություն ցանկացող պաղեստինցիների շահերի և Իսրայելի միջև, որը չի ցանկանում թույլ տալ որևէ պաղեստինյան պետության ստեղծում և պնդում է, որ անհրաժեշտ է վերացնել նույնիսկ Հորդանան գետի Արևմտյան ափին ինքնավարությունը, այնտեղ մտցնել Իսրայելի ուղղակի կառավարում և, ի վերջո, կառուցել Մեծ Իսրայել։
Սա երկիմաստ դիրքորոշում է, որը ցույց է տալիս, որ ձախ և աջ գլոբալիստները տարաձայնություններ ունեն բազմաթիվ հարցերում։ Բայց նրանք համաձայնություն ունեն Ռուսաստանի նկատմամբ ատելության հարցում։ Երկուսն էլ ռուսաֆոբ են, և երկուսն էլ ցանկանում են շարունակել պատերազմը մեզ հետ Ուկրաինայում։ Ինքը՝ Թրամփը, կարող է մի փոքր տարբերվել նրանցից, սակայն ինչ վերաբերում է ամերիկացի նեոկոնսերվատորներին, նրանք այս հարցում համերաշխ են ձախ գլոբալիստների հետ»։