«Կյանքում ոչ մի բան հավերժ չի մնում»․ քրոջ հիշատակին նվիրված տողեր

Հեքիաթ էր վսեմ՝ հրաշքներով լի,

Իսկ դու՝ հեքիաթում հայտնված մի կին,

Որն իր ասպետին գտած ցանկալի՝

Կյանքը հոսում էր երազի նման,

Ու վայելքի մեջ դու սիրագորով

Նմանվել էիր միամիտ մանկան,

Սիրուդ ասպետը թվում էր անմահ,

Որ բարություն էր լոկ ծիածանում,

Հենց ինքն իրենով հեքիաթ էր, որ կար․

Ու մինչ պատմում էիր հեքիաթդ լուսե,

Չարը բարբառեց․ «Չկա՛, չի՛ լինում»,

Փլվեց դրախտը, որ ինքդ էիր հյուսել․․․

Եվ կյանքը բնավ հեքիաթ չէ բարի,

Երեք խնձորով միշտ չի ավարտվում,

Անպարտ թվացող ասպետն էլ արի՝

Ու ընկա՛վ, չկա՛․ երազ էր, պատրանք․․․

Իսկ դու պատկերը պահած հոգուդ մեջ՝

Սպասում ես, որ մի օր միանաք

Հիմա երկնային հեքիաթում կարոտով միացել եք կրկին ու ժպտում եք մեզ աստղային հեռուներից։ Թող հավերժական լույսերի մեջ թևածեն ձեր հոգիները, իսկ ես շնորհակալություն հայտնեմ ֆեյսբուքյան այն բոլոր ընկերներին, ովքեր օրհնանքով հիշեցին քեզ ու իրենց մխիթարանքով սատար եղան մեր վշտին։

Լիա ջան, իմ համեստ ու խոնա՛րհ քույրիկ, քո բարությունն ու սերը իրենց լուսավոր հետքն են թողել քեզ ճանաչողների սրտերում և արժանի դարձրել նրանց սիրուն ու հարգանքին, ուստի հիշատակդ միշտ վառ է մնալու։

Թող վիշտը հեռու մնա բոլորի ընտանիքներից, ապրեն երջանիկ ու խաղաղ կյանքով՝ անամպ երկնքի տակ։

Հասմիկ ՎԱՐՈՍՅԱՆ