Ռուսաստանի փոխվարչապետ Օվերչուկը ի տարբերություն Վ. Պուտինի, ավելի բաց է ասում այն, ինչ մտածում են Ռուսաստանում.
«Այն, ինչ մենք տեսնում ենք ՌԴ–ի հետ երկաթուղային կոնցեսիայի հետ կապված հանկարծակի վայրիվերումների օրինակով, տեղավորվում է Հայաստանի ղեկավարության կողմից հռչակված ԵՄ–ի հետ մերձեցման քաղաքական տրամաբանության մեջ, որը տնտեսական անկում է ապրում և վերածվում է Ռուսաստանի նկատմամբ թշնամական ռազմաքաղաքական դաշինքի։ Արդյո՞ք հայերը ցանկանում են դառնալ Ռուսաստանի նկատմամբ թշնամական դաշինքի մաս, կախված է հենց իրենցից»:
Իհարկե, հակառուսականություն գեներացնելը մի բան է, բայց հետևանքների մասին մտածելը, կշռադատելն ու դրա համար պատասխանատվություն կրելը բոլորովին այլ բան է:
Մի բան է, երբ գերտերության դեմ թշնամական դիրք գրավելու ժամանակ վստահ ես քո ուժերի վրա, մեկ այլ բան է, երբ պարտվում ու սարսափում ես Ադրբեջանից, բայց թշնամական քաղաքականություն ես վարում Ռուսաստանի դեմ։
Մի բան է, երբ հակառուսական նարատիվներ տարածում են անհատներ, մեկ այլ բան, երբ դա տարածում են իշխանական ներկայացուցիչներ։
Առաջինները վաղը փոխելու են իրենց հայացքները, իսկ իշխանականների ամեն նարատիվ Հայաստանի ու հայ ժողովրդի վրա գին է արժենալու:
Ռուսաստանի օրինակով՝ խոսքը նաև ԱՄՆ-ի մասին է, Չինաստանի, Մեծ Բրիտանիայի, ԵՄ-ի…
Արա Պողոսյան, քաղաքագետ