Հայաստանի բազմաթիվ բնակավայրերում երեխաները ստիպված են կիլոմետրերով քայլել կամ օգտվել պատահական տրանսպորտից, ինչը ձմռան ամիսներին դառնում է անհնարին։
Ահա այս խնդրի լուծման «Անվտանգ դպրոցական ճանապարհ» ծրագրի մոդելը.
1. Դպրոցական ավտոբուսների պարկի տեխնիկական չափորոշիչները
Ավտոբուսները պետք է լինեն ոչ թե սովորական տրանսպորտ, այլ հատուկ կահավորված մեքենաներ.
* Անվտանգություն. Նարնջագույն գույն (բարձր տեսանելիության համար), ամրագոտիներ յուրաքանչյուր նստատեղի համար և «STOP» ազդանշանային լույսեր։
* Անցողունակություն. Հաշվի առնելով մարզային ճանապարհների վիճակը՝ ավտոբուսների մի մասը պետք է լինեն ամենագնաց (4×4) մոդելներ։
* Հսկողություն. GPS համակարգերի տեղադրում, որպեսզի ծնողները և դպրոցի տնօրինությունը առցանց տեսնեն ավտոբուսի տեղաշարժը։
2. Երթուղային ցանցի օպտիմալացում
Ծրագիրը պետք է գործի «դռնից դուռ» սկզբունքով.
* Համայնքային կանգառներ. Սահմանել հստակ կանգառներ յուրաքանչյուր թաղամասում կամ գյուղում։
* Համակցված երթուղիներ. Մեկ ավտոբուսը կարող է սպասարկել մի քանի հարակից փոքր գյուղերի՝ երեխաներին տեղափոխելով խոշորացված համայնքի դպրոց։
3. Կառավարման մոդելը
Որպեսզի ավտոբուսները չմնան առանց խնամքի և չփչանան մի քանի տարում.
* Մարզային կենտրոնացված պարկ. Ավտոբուսները պետք է պատկանեն ոչ թե առանձին դպրոցների, այլ մարզպետարանի ենթակայության տակ գտնվող մասնագիտացված պարկի, որը կզբաղվի տեխսպասարկմամբ։
* Որակավորված վարորդներ. Վարորդները պետք է անցնեն հատուկ հոգեբանական թեստավորում և ունենան երեխաների հետ աշխատելու հմտություններ։
* Ուղեկցողի առկայություն. Յուրաքանչյուր երթուղի պետք է ունենա ուղեկցող մանկավարժ կամ անվտանգության աշխատակից։
4. Ինչո՞ւ է սա առաջնահերթություն
* Կրթության հասանելիություն. Ոչ մի երեխա չպետք է դասից բացակայի վատ եղանակի կամ տրանսպորտ չլինելու պատճառով։
* Տնտեսական խնայողություն. Ծնողները ստիպված չեն լինի աշխատանքից կտրվել երեխային դպրոց տանել-բերելու համար։
* Անվտանգություն. Նվազում է ճանապարհատրանսպորտային պատահարների ռիսկը, որոնք տեղի են ունենում անսարք կամ պատահական մեքենաներով երեխաներին տեղափոխելիս։