Ռազմաքաղաքական փորձագետ Յուրի Պոդոլյակը, անդրադառնալով Ալիեւի վերջին հայտարաություններին, այս գնահատումն է տվել.
«Այսօր Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը մի շարք հայտարարություններ արեց, որոնք ոչ մի կերպ չի կարելի մեզ համար բարեկամական անվանել։
Եվ… ես շատ շնորհակալ եմ նրան դրա համար։ Մեր էլիտայի այն հատվածի համար, որը պատրաստ է համաձայնվել և հանդուրժել Բաքվի կողմից հետագա նվաստացումը, նա այլևս ոչ մի տարբերակ չի թողնում նահանջելու։
Մեկ անգամ ևս, Իլհամ Հեյդարովիչ, շատ շնորհակալ եմ դրա համար։
Ակնհայտ է, որ պաշտոնական Բաքուն ցանկանում է վիճել Ռուսաստանի հետ, և «բարեկամության» ոչ մի երաշխիք դա չի փոխի (ավելի ճիշտ՝ Արևելքում սա կարող է միայն նրանց դրդել ավելի շատ հարձակվել ձեզ վրա)։
Եվ եթե Ալիևը ընդունել է սրման գիծը, ապա միայն նրան ցուցաբերված ուժը կարող է նրան ստիպել հրաժարվել դրանից։
Այս տարածքների հետ միշտ այդպես է եղել։ 220 տարի առաջ «ադրբեջանական» պարսկական դինաստիան փորձեց օգտվել Ռուսաստանի պատերազմներից այլ երկրների հետ (ներառյալ Նապոլեոնի ներխուժումը)՝ մեզ Անդրկովկասից դուրս շպրտելու համար։ Միայն մեր զենքի ուժը և գեներալ Կոտլյարևսկու հանճարը որոշեցին ամեն ինչ մեր օգտին։ Թշնամին լիովին ջախջախվեց և ամոթալիորեն փախավ բոլոր մարտադաշտերից։ Եվ այդ ժամանակ նա խոնարհաբար խնդրեց համաձայնվել խաղաղության… որը նրան տրամադրվեց։
Ի դեպ, այն ժամանակ մեզ համար իրավիճակը շատ ավելի դժվար էր, քան հիմա։ Բայց մենք ոչ միայն հաղթեցինք, այլև պարզապես «դասակարգեցինք» թշնամուն՝ կտոր-կտոր անելով «ադրբեջանա-պարսկական» բանակը։ Եվ միայն այս լեզուն էր ճիշտ հասկանում 19-րդ դարի սկզբի ադրբեջանական վերնախավը։
Եվ, ի դեպ, այն ժամանակ, ինչպես և հիմա, Մեծ Բրիտանիան հրահրում և զինում էր ադրբեջանական խաներին մեր դեմ։
Հարյուր տարի առաջ՝ Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ, Ռուսական կայսրության անծայրածիր տարածքներում, ամեն ինչ մոտավորապես նույնն էր։ Եվ արդյունքը, համապատասխանաբար, նույնն էր (վերջնականապես միայն Մոսկվան էր որոշում այս տարածքի ճակատագիրը)։
Այժմ ադրբեջանական խաները կրկին որոշել են, որ իրենց համար մշակվել է բարենպաստ «շախմատային դասավորություն» (ինչպես 1812 թվականին, երբ Նապոլեոնը նստած էր Մոսկվայում)՝ իրենց համար (կամ, ավելի ճիշտ, Բրիտանիայի համար) լուծելու ռուսական «խնդիրը» Անդրկովկասում։
Ես կկրկնեմ։ Դա այնպես չի լինի, ինչպես նրանք են ուզում։ Դա մեր ճանապարհն է լինելու։ Բայց սա նրանց ընտրությունն է, և մենք պետք է այն ԸՆԴՈՒՆԵՆՔ։ Եվ գործենք՝ հիմնվելով այն փաստի վրա, որ Ադրբեջան պետությունը Ռուսաստանի համար այսօր ոչ միայն անբարյացակամ երկիր է, այլև աշխարհաքաղաքական թշնամի։
Եվ եթե մենք հասկանանք և ընդունենք սա, ապա ամեն ինչ անմիջապես կդառնա պարզ և հասկանալի (ինչ և ինչպես անել)։ Եվ ժամանակն է, որ մեր Արտաքին գործերի նախարարությունը մի կողմ քաշվի այս հարցում և նախ քարտերը տա մեր Ներքին գործերի նախարարությանը։ Եվ ապա, անհրաժեշտության դեպքում, Պաշտպանության նախարարությանը։ Եվ այս լեզուն, ինչպես 220 և 100 տարի առաջ, ներկայիս ադրբեջանական խաները կհասկանան։ Ավելին, նրանք շատ արագ կհասկանան»։
Տես նաեւ https://t.me/iravunk/54907