Երկարատեւ հեռանկարի սխալ հաշվարկներ

Քաղաքականության մեջ սխալ հաշվարկների հետեւանքները երբեմն միանգամից չեն երեւում: Բերեմ երկու օրինակ:

Փաշինյանը դիմում է ԵՄ-ին, որպեսզի այդ կազմակերպությունն իրեն օգնի վերարտադրվել՝ ներկայացնելով իրավիճակն այնպես, որ Ռուսաստանը ցանկանում է իրեն «թախտից գցել»: ԵՄ-ի չինովնիկները, շատ լավ իմանալով, որ դա այդպես չէ, ձեւ են անում, թե հավատում են դրան եւ օգնում են՝ իրենց միության եւ իրենց երկրների շահերից ելնելով: Բայց այս պարագայում կարեւոր չէ, թե ում է դիմել Փաշինյանը եւ ում դեմ: Նույն հաջողությամբ, իր աթոռը պահելու համար. նա կարող է դիմել Ռուսաստանին՝ ընդդեմ ԵՄ-ի, կամ Զանզիբարին՝ ընդդեմ Բուրկինա Ֆասոյի: Այստեղ կարեւոր է, որ մեծ տերությունների հակասությունները, նրանց մեջ այժմ եղած ահավոր ճեղքվածքը նա բերում է մեր տուն:

Պետության համար դա, անշուշտ, վատ է: Իսկ իշխանության համա՞ր: Կարճաժամկետ առումով, կարծում եմ, ձեռնտու է՝ հակառուսական եւ «խաղաղասեր» հռետորաբանությունը կարող է օգնել վերարտադրությանը: Բայց այդ էֆեկտը ժամանակավոր է: Ի՞նչ կլինի, երբ Ուկրաինայում պատերազմն ավարտվի, երբ ԵՄ-ի եւ Ռուսաստանի հարաբերությունները սկսեն կարգավորվել: Իսկ դա վաղ թե ուշ տեղի կունենա: «Կոշիկ լիզողներին» ոչ ոք չի սիրում:

Նույնը՝ եկեղեցու դեմ արշավը: Մի կողմից, իհարկե, անձնական «պիկանտ» մանրամասները եւ «թալանչի տերտերների» մասին խոսակցությունները շոյում են լյումպենի ականջը եւ գուցե բարձրացնում են Փաշինյանի հեղինակությունը: Մյուս կողմից՝ հակառակ բեւեռում նույնպես տեղի է ունենում կոնսոլիդացիա: Չգիտեմ՝  ինչպես է ուրիշների դեպքում, բայց եկեղեցու վրա հարձակումը ինձ համար քաղաքական խնդիր չի (չնայած պարզ են իշխանության նաեւ քաղաքական շարժառիթները): Բայց ինձ համար Մայր Աթոռը եւ Վեհափառին պաշտպանող դաշնակցականը, ՔՊ-ականը, ՀՀԿ-ականը, «Սասնա ծուռը»՝ բոլորն իմ եղբայրներն են ու հարազատները:

Այնպես որ՝ այստեղ նույնպես քաղաքական հաշվարկը մարտավարության տեսակետից թերեւս ճիշտ է, բայց երկարատեւ հեռանկարի առումով՝ սխալ:

Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ