Ռոզաննա Էյզենմենգեր-Կարապետյանի՝ Rose Eisen ստեղծագործական գործունեությունը առանձնանում է նրանով, որ տարիների ընթացքում նա ձևավորել է յուրահատուկ հայ-գերմանական մշակութային կապերի հարթակ՝ Հայաստանը ներկայացնելով Գերմանիայում ոչ միայն որպես պատմական երկիր, այլև որպես կենդանի երաժշտական, գրական և տեսողական մշակույթ։ Ծնունդով Երևանից՝ նա երկար տարիներ աշխատել է Հայաստանի Հանրային ռադիոյում՝ որպես երաժշտական և մշակութային հաղորդումների խմբագիր, իսկ 1992 թվականից բնակվում է Բեռլինում։ Այդ մասնագիտական փորձը նրա հետագա գործունեության համար դարձել է Հայաստանի և Գերմանիայի մշակութային միջավայրերը կապող կարևոր հիմք։
Բեռլինում Էյզենմենգեր-Կարապետյանը հանդես է գալիս որպես լուսանկարիչ, մշակութային նախաձեռնությունների հեղինակ և համադրող՝ իր աշխատանքներում համադրելով հայկական թեման, երաժշտությունը, պատմական հիշողությունն ու ժամանակակից տեսողական արվեստը։ Նրա գործունեության կարևոր ուղղություններից է հայկական մշակույթի ներկայացումը գերմանական հասարակությանը՝ տարբեր միջմշակութային նախագծերի միջոցով։ Այդ աշխատանքի օրինակներից է Սերգեյ Փարաջանովի 100-ամյակին նվիրված Լայպցիգի միջազգային ցուցահանդեսը, որտեղ նրա՝ Rose Eisen անունով լուսանկարչական աշխատանքները ներկայացվել են Գերմանիայում ստեղծագործող հայ արվեստագետների շարքում։
Նրա մշակութային գործունեության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունի հայկական երաժշտության տարածումը Գերմանիայում։ Այդ համատեքստում կարևոր են նաև նրա կազմակերպած և համադրած նախագծերը՝ կապված հայկական ջազի ներկայացուցիչ Վահագն Հայրապետյանի հետ։ 2022 թվականին Բեռլինի Kulturbrauerei-ի Kesselhaus-ում Հայրապետյանի և նրա HipNoyZ Trio-ի համերգը նվիրված էր Հայաստանի և Գերմանիայի միջև դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման 30-ամյակին և իրականացվել էր Գերմանիայում ՀՀ դեսպանության համագործակցությամբ։ Ծրագրում հայկական երաժշտական ինքնությունը միավորվել էր ջազային իմպրովիզացիայի, դուդուկի և տեսողական արվեստի հետ, իսկ Rose Eisen-ը հանդես էր գալիս լուսանկարչական և վիդեոարվեստի բաղադրիչով։
Այս համագործակցությունը շարունակվել է նաև հետագա նախագծերում։ 2026 թվականի «Hommage an Jerewan» ծրագրում Rose Eisen-ը հանդես է եկել որպես կուրատոր՝ միավորելով Վահագն Հայրապետյանի ջազային երաժշտությունը, Երևանի և հայկական երաժշտական ժառանգության թեմաները լուսանկարչական ու վիդեոարվեստի հետ։
Հայ-գերմանական մշակութային երկխոսության մեկ այլ նշանակալի օրինակ է «Duduk» վավերագրական ֆիլմը, որի սցենարի համահեղինակն է Ռոզաննա Էյզենմենգեր-Կարապետյանը։ Sören Birke-ի և Eva-Luise Volkmann-ի ֆիլմը գերմանացի երաժշտի ճանապարհորդության միջոցով ներկայացնում է դուդուկը, նրա վարպետներին և հայկական երաժշտական մշակույթը։ Իսկ 2025 թվականին Բեռլինի Կաթոլիկ ակադեմիայում նրա մասնակցությամբ իրականացված «Poesie und Politik Armeniens» ծրագիրը հայ գրականությունն ու պատմական հիշողությունը ներկայացրեց գերմանական ակադեմիական և մշակութային միջավայրում։
Այսպիսով, Ռոզաննա Էյզենմենգեր-Կարապետյանի գործունեությունը կարելի է դիտարկել որպես երկարամյա հայ-գերմանական մշակութային կամրջաշինություն, որի հիմքում լրագրողական փորձը, երաժշտությունը, լուսանկարչությունը, կինոն և մշակութային համադրությունն են։ Նրա աշխատանքում Հայաստանը Գերմանիայում ներկայացվում է տարբեր արվեստների փոխկապակցվածության միջոցով՝ ստեղծելով ոչ միայն հայկական մշակույթի ներկայացման, այլև երկու մշակութային միջավայրերի միջև կենդանի երկխոսության հնարավորություն։