Դանիել Երաժիշտի 80-ամյակը առիթ է անդրադառնալու նրա բազմամյա գործունեության այն առանցքին, որը վերածվել է նվիրական առաքելության՝ պահպանել, ուսումնասիրել, նորովի հնչեցնել և հանրահռչակել հայ միջնադարյան ու հոգևոր երաժշտությունը։ Նրա համար հնագույն երաժշտությունը երբեք միայն անցյալի ժառանգություն չի եղել. այն կենդանի մշակութային արժեք է, որը պետք է հասանելի լինի ժամանակակից ունկնդրին և փոխանցվի նոր սերունդներին։
Այս առաքելության կարևորագույն դրսևորումներից մեկը նրա ստեղծած «Շարական» հնագույն երաժշտության անսամբլն էր։ Հետագայում այդ ստեղծագործական ուղղությունը շարունակվեց «Տաղարան» անսամբլի գործունեության մեջ, իսկ 1990-1991 թվականներին Դանիել Երաժիշտը ղեկավարեց նաև «Գանձեր» հնագույն երաժշտության անսամբլը։ Այս կոլեկտիվների միջոցով միջնադարյան հայ հոգևոր երաժշտությունը դուրս եկավ մասնագիտական նեղ շրջանակներից և դարձավ համերգային կյանքի մաս՝ հասանելի դառնալով ավելի լայն հասարակությանը։ Շարականներն ու տաղերը ներկայացվեցին նոր կատարողական միջավայրում՝ պահպանելով դրանց ազգային և հոգևոր բնույթը։
Դանիել Երաժշտի կարևոր ներդրումներից է նաև միջնադարյան երաժշտության նոր գործիքավորումն ու մշակումը։ Նա ձգտել է հին երաժշտական նյութը ներկայացնել ժամանակակից կատարողական հնարավորություններին համապատասխան՝ չկորցնելով դրա ոճական ինքնատիպությունը։ Նրա աշխատանքների շնորհիվ հնագույն երաժշտությունը կարողացավ հնչել նոր գործիքային կազմերով և նոր համերգային միջավայրում՝ դառնալով ոչ միայն ուսումնասիրության առարկա, այլև կենդանի կատարողական արվեստ։
Նրա գործունեության առանձնահատուկ էջն է լուսավորչական և դասախոսական աշխատանքը։ Տարիներ շարունակ նա դասախոսություններ, հանդիպումներ և երաժշտական զրույցներ է անցկացրել Երևանի և Հայաստանի տարբեր մարզերի հանդիսատեսի համար՝ երաժշտական ժառանգությունը ներկայացնելով ոչ միայն մասնագետներին, այլև լայն հանրությանը։ Նրա խոսքում երաժշտությունը զուգորդվում է պատմության, գրականության, մշակույթի և հոգևոր ժառանգության հետ, ինչի շնորհիվ այդ հանդիպումները վերածվել են մշակութային կրթության յուրօրինակ դասերի։
Մանկավարժական գործունեության կարևորագույն փուլը կապված է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի հետ, որտեղ Դանիել Երաժիշտը երկար տարիներ դասավանդել է, իսկ այսօր արդեն որպես պրոֆեսոր շարունակում է իր գիտելիքներն ու փորձը փոխանցել երիտասարդ երաժիշտներին։ Նրա դասախոսական աշխատանքում միավորվում են կատարողի, դիրիժորի, երաժշտագետի և հայ երաժշտության պատմության խորագիտակի փորձը։
Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև նրա տարիների համագործակցությունը «Նարեկացի» արվեստի միության հետ։ Այստեղ Դանիել Երաժիշտը հանդես է եկել որպես դասախոս, երաժշտության մեկնաբան և մշակութային խորհրդատու։ Նրա մասնակցությամբ կազմակերպված հանդիպումները հնարավորություն են տվել տարբեր սերունդների ունկնդիրներին անմիջականորեն հաղորդակցվել հայ և համաշխարհային երաժշտական մշակույթի արժեքներին։ Միության հետ համագործակցությունը շարունակվում է նաև հրատարակչական և կրթական ծրագրերի շրջանակում։
Դանիել Երաժշտի գործունեության այս բոլոր ուղղությունները՝ կատարողական արվեստը, հնագույն երաժշտության նոր գործիքավորումը, գիտական ուսումնասիրությունը, մանկավարժությունն ու լուսավորությունը, իրականում մեկ ամբողջություն են։ Դրանց հիմքում նույն նվիրումն է՝ հայ երաժշտական ժառանգությունը ոչ միայն պահպանել, այլև այն վերադարձնել կենդանի մշակութային շրջանառության մեջ։ Նրա անցած ճանապարհը այդ իմաստով ոչ միայն արվեստագետի կենսագրություն է, այլև երկարամյա մշակութային առաքելություն՝ ուղղված հայ երաժշտության խորքային արժեքները նոր սերունդներին փոխանցելուն։