Ֆերմայի թավիշը

Խոզից անիմաստ մտքեր են հորդում,

Ոչխարը խոզով հպարտ է ասես,

Խոզուհին մի նոր ուսում է սփռում,

Անցուլ կովերը էլ խոտ չեն ուտում,

Լափում են շիրմին աճած կակաչը,

Աչքով աչք չունեն հին վարիչներին,

«Տիկին» կովերը՝ ուսումով լցված,

Սմբակը՝ գրիչ, թրիքը՝ թանաք,

Որպես կովուհու արդար բառաչանք՝

Էլ հայհոյում են գոմի պատշարին,

Էլ հայհոյում են տանիք կապողին,

Չեն սիրում նույնիսկ գոմը սարքողին,

Որպես իրենց իսկ ստեղծած արժեք՝

Նստել են փլվող ֆերմայի կողքին,

Ոչխարուհու հետ գրկախառնված՝

Լոզոտ երախով նայում են սրանց՝

Դավիթ ԱՄԱԼՅԱՆ