Այսօր մեծ պատիվ ունեցա ստանալու գովասանական խոսքը (*Laudatio*) Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանից՝ մի անձնավորությունից, ով իսկապես ոգեշնչող է. սոցցանցի իր էջում գրել է Գերմանիայի Բունդեսթագի թուրք պատգամավոր Սերափ Գյուլերը (Քրիստոնեա-դեմոկրատական միություն (CDU) կուսակցության անդամ)։
Նա գովերգել է Փաշինյանին, ակնհայտորեն ուսումնասիրել նրա քաղաքական անցյալը և այսպիսի գրառում արել.
Տասնամյակներ տևած թշնամանքից հետո Հայաստանն ու Ադրբեջանն այժմ ավելի մոտ են, քան երբևէ։ Իմ *Laudatio*-ում ես ընդգծեցի վարչապետ Փաշինյանի վաստակը, ով բարդ իրավիճակներում համարձակ քաղաքական որոշումներ կայացնելու միջոցով իր երկրին՝ Հայաստանին, հնարավորություն ընձեռեց կերտելու իր ապագան ոչ թե հին հակամարտությունների, այլ խաղաղության ընձեռած հնարավորությունների միջոցով։
Ես այս մասին հարցում կատարեցի ԱԳՆ-ի քաղաքական արխիվin և խնդրեցի վարչապետին իր իսկ ելույթում ընթերցել, թե ինչպես է նա առաջին անգամ հիշատակվել Երևանում մեր առաքելությանը վերաբերող զեկույցներում՝ երկար ժամանակ առաջ, նախքան իր երկրի ղեկավարը դառնալը։
2009 թվականի մի զեկույցում նշվում էր.
«Խմբագրից առաջնորդի վերածված և հետապնդման մեջ գտնվող Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ ցանկանում է ներկայանալ իշխանություններին և որպես քաղբանտարկյալ բանտ նստել՝ այնտեղից պայքարը շարունակելու նպատակով»։
Եվ նա հենց այդպես էլ վարվեց։ Հետապնդումներն ու բանտարկությունը չխաթարեցին նրա վճռականությունը՝ հավատարիմ մնալու իր քաղաքական համոզմունքներին։
Սակայն ամենադժվար փորձությունը դեռ առջևում էր՝ Ղարաբաղյան հակամարտությունը։ Որպես կառավարության ղեկավար՝ նա պետք է պատասխանատվություն ստանձներ խաղաղ գործընթացի համար։ Ադրբեջանի հետ 2020 թվականի նոյեմբերին կնքված համաձայնագրի առնչությամբ նշվում էր, որ նախագահ Ալիևը նույնքան արժանի էր այս մրցանակին, որքան ինքը։ Նշանակալի իրադարձություն։
Հարգելի՛ նախագահ Ալիև, շնորհավորում եմ Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի կապակցությամբ։