Լրագրող Թաթուլ Հակոբյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Հայաստանի, Լեռնային Ղարաբաղի և Ադրբեջանի ժողովուրդներն ու նրա ղեկավարությունը արժանի կարող էին լինել աշխարհի ամենահարգի՝ Նոբելյան մրցանակի, եթե 1994 թվականի արյունալի պատերազմից հետո կարողանային.
ա/ արդար կերպով լուծել Արցախի խնդիրը, իմ կարծիքով այն հնարավորն էր՝ վերահսկվող տարածքների վերադարձ, կոմունիկացիաների վերաբացում, ԼՂԻՄ գումարած Լաչինի միջանցք անորոշ կարգավիճակ,
բ/ ականազերծում, պատերազմական գոտու վերականգնում, բոլոր փախստականների վերադարձ իրենց տներ,
գ/ երկու ժողովուրդների զղջում՝ կատարված բոլոր անմարդկային արարքների համար, որ բնորոշ են բոլոր պատերազմներին,
դ/ հարգանք միմյանց պատմության, լեզվի, մշակույթի, կրոնի, հավաքական հիշողության նկատմամբ:
Ցավոք, այս ամենը տեղի չունեցավ, իսկ երեք տարի առաջ այս օրը սկսվեց Ադրբեջանի հարձակումը, և Լեռնային Ղարաբաղի հայության բռնի տեղահանությունը՝ ռուս խաղաղապահների անգործության, Հայաստանի չմիջամտության, Ռուսաստանի, Եվրոպայի և ԱՄՆ-ի լռելյայն պայմանավորվածության պայմաններում:
Գանձասարի, Դադիվանքի ու հայկական ժառանգության փրկության մեր աղիողորմ լացը զրո արժեք ունի աշխարհի համար:
Պարտվածներս արժանի չենք ուշադրության ու գթասրտության:
Այս աղետի ու արհավիրքի ԲՈԼՈՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՈՒՆԵՐՍ կանգնելու ենք Հայոց պատմության դատաստանի առաջ:
Մեզ այսօր մնում է մեկ բան՝ փրկել Հայաստանի Հանրապետությունը և այն ժառանգել հաջորդ սերնդին:
Իսկ դրա համար պետք է օրնիբուն աշխատել»։