Ինչպես տեղեկացնում է Iravaban.net-ը, երեխային պահելը ծնողների պարտականությունն է, իսկ եթե ծնողները ալիմենտի վճարման վերաբերյալ համաձայնության չեն գալիս, հարցը կարող է լուծվել դատարանի միջոցով։ ՀՀ ընտանեկան օրենսգրքի 69-րդ հոդվածը սահմանում է այն չափերը, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է որոշել ամենամսյա ալիմենտի գումարը։
Մեկ երեխայի դեպքում՝ եկամտի 1/4-ը
Եթե ալիմենտը բռնագանձվում է մեկ երեխայի համար, ծնողը պետք է վճարի իր վաստակի և/կամ այլ եկամտի մեկ քառորդը։
Երկու երեխաների դեպքում՝ եկամտի 1/3-ը
Երկու երեխաների համար դատարանի կողմից բռնագանձվող ալիմենտի չափը սահմանվում է ծնողի վաստակի և/կամ այլ եկամտի մեկ երրորդի չափով։
Երեք և ավելի երեխաների դեպքում՝ եկամտի կեսը
Եթե ծնողը պարտավոր է ալիմենտ վճարել երեք և ավելի երեխաների համար, ընդհանուր կանոնով բռնագանձվում է նրա վաստակի և/կամ այլ եկամտի կեսը։
Ալիմենտը չի կարող լինել օրենքով սահմանված նվազագույնից պակաս
Օրենքը սահմանում է նաև ալիմենտի նվազագույն շեմ․ յուրաքանչյուր երեխայի համար ամսական վճարումը չի կարող պակաս լինել սահմանված նվազագույն աշխատավարձի տասնապատիկի չափից։
Այսինքն՝ միայն ծնողի փաստացի եկամտի որոշակի տոկոսը հաշվարկելը բավարար չէ․ պետք է հաշվի առնել նաև յուրաքանչյուր երեխայի համար նախատեսված նվազագույն չափը։
Միաժամանակ, եթե ալիմենտը բռնագանձվում է գործազրկության նպաստ ստացող ծնողից, ապա նախատեսվում է այլ կարգավորում՝ ալիմենտը բռնագանձվում է գործազրկության նպաստի 20 տոկոսի չափով։
Դատարանը կարող է ավելացնել կամ նվազեցնել ալիմենտի չափը
Սահմանված 1/4, 1/3 և 1/2 չափերը բացարձակ և անփոփոխ չեն։
Դատարանը կարող է դրանք նվազեցնել կամ ավելացնել, եթե առկա են համապատասխան հանգամանքներ։
Դրա համար դատարանը հաշվի է առնում, մասնավորապես՝
- ծնողների գույքային դրությունը,
- նրանց ընտանեկան դրությունը,
- ինչպես նաև կողմերի այլ՝ ուշադրության արժանի շահերը։
Այսինքն՝ կոնկրետ գործով դատարանը կարող է շեղվել օրենքով նախատեսված ընդհանուր չափաբաժնից՝ ելնելով ընտանիքի իրական իրավիճակից։
Կարևոր է իմանալ
Օրենքի տրամաբանությունն այն է, որ ալիմենտի հաշվարկը պետք է ապահովի երեխայի պահման համար անհրաժեշտ միջոցները՝ միաժամանակ հաշվի առնելով ալիմենտ վճարող ծնողի գույքային և ընտանեկան վիճակը։
Ուստի դատարանի կողմից սահմանվող գումարը յուրաքանչյուր գործով կարող է տարբեր լինել․ եկամտի 1/4-ը, 1/3-ը կամ 1/2-ը ընդհանուր կանոնն է, ոչ թե բոլոր դեպքերի համար անփոփոխ վերջնական գումարը։