Գահը վեր է անցողիկ ժամանակներից ու մարդկային տկարություններից. այն Միածնաէջ Մայր Աթոռի կենդանի մարմնավորումն է, որը դարեր ի վեր պահպանել է մեր ինքնությունն ու հավատքը՝ նույնիսկ պետականության բացակայության շրջանում:
Իսկ դրա սրբազան արժեքը չգիտակցելը կամ արհամարհելը, ըստ Հայրերի, հոգևոր կուրության, ինքնամոռացության և սեփական արմատներից կտրվելու հետևանք է: