Կաննի 79-րդ կինոփառատոնը այս օրերին կենտրոնացրել է համաշխարհային կինոյի ուշադրությունը։ «Ոսկե արմավենու ճյուղի» համար մրցում է Անդրեյ Զվյագինցևի «Մինոտավրոսը», որը անդրադառնում է զորահավաքին և Ռուսաստանի՝ Ուկրաինայի դեմ պատերազմին։
Ծրագրում ընդգրկված են նաև Կանտեմիր Բալագովի նոր դրաման, կորեական գիտաֆանտաստիկ սարսափ ֆիլմ և համաշխարհային պատերազմների թեմային նվիրված մի շարք կինոնկարներ։
Փառատոնը առանձնահատուկ է նաև հայ հանդիսատեսի համար։ Արտամրցութային ցուցադրությունների շարքում ամենաքննարկվողներից է «De Gaulle: Tilting Iron» պատմական դրաման, որտեղ գլխավոր դերը մարմնավորում է ֆրանսիահայ դերասան Սիմոն Աբգարյանը։
Մոտ հինգ ժամ տևողությամբ երկմասանոց կինոնկարը պատմում է 1940 թվականի իրադարձությունների մասին, երբ Շառլ դը Գոլը մեկնում է Լոնդոն՝ ձևավորելու ֆրանսիական դիմադրության շարժումը։ Նախագիծը համարվում է վերջին տարիների ամենամասշտաբային և բարձրաբյուջե ֆրանսիական կինոարտադրություններից մեկը։
Քննադատները առանձնահատուկ ընդգծում են Աբգարյանի դերակատարումը՝ նշելով, որ նրան հաջողվել է դը Գոլին ներկայացնել ոչ թե որպես խորհրդանշական կերպար, այլ որպես հակասություններով լի պատմական անհատ։ Միևնույն ժամանակ ֆիլմը արժանացել է նաև հակասական գնահատականների՝ չափազանց պաթոսային մատուցման և պատմական նարատիվի որոշակի պարզեցման համար։
Կաննի Cannes Classics ծրագրում ներկայացվել են նաև հայ ռեժիսոր Արտավազդ Փելեշյանի հինգ վերականգնված ֆիլմերը՝ «Մարդկանց երկիրը» (1966), «Սկիզբը» (1967), «Մենք» (1969), «Բնակիչները» (1970) և «Տարվա եղանակները» (1975)։
Փելեշյանը համարվում է «տարածական մոնտաժի» տեսության հիմնադիրներից մեկը, որի ստեղծագործական մեթոդը առանձնանում է պատկերների, ձայնի և ռիթմի միջև կառուցվող բարդ փոխհարաբերություններով և նշանակալի ազդեցություն է ունեցել համաշխարհային վավերագրական կինոյի զարգացման վրա։
