Լեգենդներում հաճախ ասում են, թե ծիածանի վերջում ոսկու կուժ կա։ Բայց ծիածանը իրականում վերջ չունի։
Մեծ շրջանի պատրանքը
Իրականում ծիածանը կատարյալ շրջան է։ Արեգակի լույսը, ընկնելով անձրևի կաթիլի վրա, բեկվում է, անդրադառնում և դուրս գալիս որոշակի անկյան տակ՝ մոտ 42°։ Այդ նույն անկյան տակ բազմաթիվ կաթիլներից եկող ճառագայթները հասնում են մեր աչքերին։ Եթե կարողանայինք տեսնել այդ բոլոր ճառագայթները միաժամանակ, կստանայինք լիարժեք լուսավոր շրջան։ Ինչո՞ւ ենք մենք տեսնում միայն աղեղ Պատճառը շատ պարզ է՝ մեզ «խանգարում» է Երկիրը։ Հորիզոնը կտրում է այդ շրջանի ստորին մասը, և մենք տեսնում ենք միայն վերին կեսը՝ ծիածանի աղեղը։
Դու՝ քո Տիեզերքի կենտրոնում
Ծիածանը առարկա չէ, որը «կախված է» անտառի կամ դաշտի վրա։ Դա յուրահատուկ լուսային երևույթ է։ Ծիածանի շրջանի կենտրոնը միշտ գտնվում է մի գծի վրա, որը անցնում է քո աչքով և Արեգակով։ Սա նշանակում է, որ նույնիսկ իրար կողք կանգնած երկու մարդ տարբեր ծիածաններ են տեսնում։ Յուրաքանչյուրը տեսնում է իր սեփական աղեղը, որը ձևավորվում է այն ջրի կաթիլներից, որոնք գտնվում են ճիշտ անկյան տակ հենց իր աչքերի նկատմամբ։ Այլ կերպ ասած՝ ծիածանը «քոնն է»․ այն գոյություն ունի հենց այն ձևով, ինչպես դու ես այն տեսնում։ Ինչո՞ւ հնարավոր չէ մոտենալ ծիածանի «վերջին» Որովհետև ծիածանը «կապված» է քեզ հետ։ Երբ դու քայլ ես անում առաջ, փոխվում է լույսի բեկման անկյունը, և արդեն ուրիշ ջրի կաթիլներ են սկսում ուղարկել լույսը դեպի քո աչքերը։ Այսինքն՝ այն կաթիլները, որոնք առաջ էին ստեղծում ծիածանը, այլևս չեն մասնակցում, և նրանց փոխարեն «մտնում են խաղի մեջ» ավելի հեռու գտնվող նոր կաթիլները։ Ծիածանը կարծես փախչում է քեզնից՝ ճիշտ նույն արագությամբ, ինչ դու շարժվում ես դեպի նրան։ Սա շատ նման է սեփական ստվերը բռնելու փորձին․ որքան մոտենում ես, այնքան այն հեռանում է։ Այս պատճառով ծիածանը երբեք չունի իրական «սկիզբ» կամ «վերջ» այն իմաստով, ինչպես մենք սովոր ենք պատկերացնել։
Որտե՞ղ տեսնել ամբողջ շրջանը
Ծիածանի «թաքնված» մասը տեսնելու համար պետք է բարձրանալ հորիզոնից վեր․ Ինքնաթիռից կամ բարձր շենքի տանիքից ծիածանը հաճախ երևում է որպես գրեթե ամբողջական, կախարդական շրջան։