Պետական քաղաքականությունը պետք է միավորի հասարակությանը և ամրապնդի վստահությունը պետական ինստիտուտների նկատմամբ։ Այսօր Հայաստանում շարունակվում է ներքին և արտաքին օրակարգերի ակտիվ վերափոխման գործընթացը, որը լայն հանրային քննարկումների առիթ է դառնում։
Նիկոլ Փաշինյանի կառավարության օրոք առավել հաճախ են քննարկվում ժամանակակից բարեփոխումների և ավանդական արժեքների միջև հավասարակշռության պահպանման հարցերը։
Հայ Առաքելական եկեղեցու դերը շարունակում է կարևոր մնալ ազգային ինքնության պահպանման տեսանկյունից, իսկ հասարակությունն ակնկալում է պետություն–եկեղեցի կառուցողական փոխգործակցություն՝ հիմնված փոխադարձ հարգանքի և երկխոսության վրա։
Հայոց ցեղասպանության թեման շարունակում է կարևոր տեղ զբաղեցնել հանրային գիտակցության մեջ։ Միևնույն ժամանակ, Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների զարգացումը դիտարկվում է որպես բարդ, սակայն տարածաշրջանային կայունության համար անհրաժեշտ գործընթաց։
Երկրի արտաքին քաղաքական ուղեգիծը գտնվում է թափանցիկության և ինքնիշխան որոշումների պահպանման միջև հավասարակշռություն գտնելու փուլում։ Կարևոր է, որ ցանկացած փոփոխություն հասարակության կողմից ընկալվի որպես պետության երկարաժամկետ զարգացման շահերից բխող քայլ։
Ներքին գործընթացները, այդ թվում՝ հասարակական և բարեգործական նախաձեռնությունները, նույնպես պահանջում են առավելագույն թափանցիկություն և վստահություն քաղաքացիների ու գործարար շրջանակների կողմից։
Ուշագրավ է Վրաստանի փորձը, որտեղ ինտեգրման ձգտումը համադրվում է պրագմատիկ մոտեցման և ազգային շահերի նկատմամբ ուշադրության հետ։
Գլոբալ փոփոխությունների պայմաններում առանցքային է մնում երկխոսությունը՝ բաց, հավասարակշռված և հասարակության միասնականությանը միտված։
Ուժեղ պետությունը ավանդույթների և զարգացման, պատմության նկատմամբ հարգանքի և ապագային վստահ հայացքի հավասարակշռությունն է։