ՏԻԳՐԱՆ ՃԻՆՊԱՇԵԱՆ
Հայաստանի Ազգային ժողովի ընտրութիւնը տեղի պիտի ունենայ 7 յունիս 2026-ին: Ընտրութեան թուականէն աւելի քան երեք ամիսներ առաջ ընտրութեան նիւթը տիրապետող դարձաւ թէ՛ յայտարարութիւններու եւ թէ՛ կառավարական որոշումներու մակարդակին: Օրինակ: 2026-ի ամավարկի քննութեան ատեն, երբ կ՛առաջարկուէր կենսաթոշակները բարձրացնել, Նիկոլ Փաշինեան կը մերժէր ըսելով, թէ… ի՞նչ պիտի ընեն թոշակառուները այլ յաւելեալ գումարը: Ամավարկը որդեգրուեցաւ առանց յաւելման: Սակայն, ամիս մը առաջ կառավարութիւնը որոշեց 10.000 դրամով (շուրջ 26 տոլար) բարձրացնել նուազագոյն կենսաթոշակը: Իշխանութիւնը «կը յուսայ, որ թոշակառուները երախտապարտ կ՛ըլլան ու կը քուէարկեն «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցութեան օգտին:
«Քաղաքացիական պայմանագիր»-ը կ՛ուզէ յաջորդ Ազգային ժողովին մէջ ապահովել աւելի քան պարզ բացարձակ` երկու երրորդի մեծամասնութիւն: Նման մեծամասնութիւնը հնարաւոր կը դարձնէ կառավարել միանձնեայ, առանց նկատի ունենալու փոքրամասնութեան առաջարկները եւ հանրային կարծիքի դժգոհութիւնը: Ինչպէս գործող Ազգային ժողովի պարագան է: Կը նշանակէ պահպանել խորհրդարանական ամբողջատիրութեամբ կառավարումը, որ ժխտումն իսկ է խորհրդարանական կառավարման սկզբունքին, որ իրաւախոհութիւնն ու կարեւոր հարցերու պարագային միասնականութիւնը կարեւորող վարչաձեւ է:
Ինչպէ՞ս ապահովել նման մեծամասնութիւն: Խաղաղութեան խաչմերուկը, ընդդիմադիրներու ձերբակալութիւնները, «հիներու» սատանայացումը, եկեղեցւոյ դէմ պայքարը ըստ երեւոյթին բաւարար չեղան ապահովելու ցանկալի մեծամասնութիւնը: Նոր հնարքը կը խոստանայ աւելի ազդեցիկ ըլլալ: Նիկոլ Փաշինեան պարզ ու մեկին կը յայտարարէ, որ եթէ ինք չկարողանայ պահպանել վարչապետի պաշտօնը, հետեւանքը պիտի ըլլայ նոր պատերազմ: «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցութիւնը Ազգային ժողովի ընտրութիւնը կը զետեղէ խաղաղութիւն թէ՞ պատերազմ երկընտրանքի հարթակին վրայ: Պատերա՞զմ կ՛ուզէք. ընտրեցէք այժմու ընդդիմութիւնը: Խաղաղութի՞ւն կ՛ուզէք. «Քաղաքացիական պայմանագիրը» պատրաստ է… զոհողութեան:
Ինչո՞ւ ընդդիմադիրներու յաղթանակը պատերազմ պիտի հրահրէ: Պարզ է. «Խաղաղութիւնը» դրժող հարցեր պիտի արծարծեն անոնք, բարկացնելով Ազրպէյճանը եւ Թուրքիան: Խաղաղութիւնը, որ ըստ իշխանութիւններուն տէ ֆաքթօ հաստատուած է, պայմանագիրի ստորագրութեամբ «տէ ժիւրէ, մնայուն ու հաստատ դառնալու համար Հայաստան իրագործելի բազում պարտաւորութիւններ ունի: Թուե՛նք կարեւորագոյնները:
Մոռնալ Արցախը: Նոյնիսկ չարծարծել արցախցիներու իրենց տուները վերադարձի իրաւունքը:
Սահմանադրութիւնը փոխել, յատկապէս անկէ հեռացնելով նախաբանին մաս կազմող Անկախութեան հռչակագիրը:
Ցեղասպանութեան միջազգային ճանաչման պահանջը նկատել գրգռութիւն յառաջացնող:
Հայ եկեղեցին ենթարկել պետական հեղինակութեան եւ անոր գործունէութիւնը սահմանափակել միայն աղօթքով:
Դիւրացնել Ազրպէյճան – Նախիջեւան միջանցքի (Թրամփի ուղիի) կառուցումը:
Չխօսիլ Պաքուի մէջ «դատուած» Արցախի քաղաքական եւ զինուորական ղեկավարներու մասին:
Հայաստանէն գրաւուած տարածքներու վերադարձին համար վստահիլ սահմանազատում եւ սահմանագծում կատարելու համար Ազրպէյճանի բարեհաճութեան:
Մէկ խօսքով` սուսիկ-բուսիկ ենթարկուիլ Ազրպէյճանի բոլոր պահանջներուն, չյիշել, չխօսիլ, չպահանջել, խելօք ենթարկուիլ:
Ով դէմ է զիջումներու այս շղթային, ընդհարման կողմնակից է, օտարին ծախուած, պատերազմ հրահրող: Խաղաղութիւնը գին ունի, զոհողութիւն կ՛ենթադրէ: Փաշինեան պատրաստ է զոհողութեան ու կ՛ուզէ, որ ժողովուրդն ալ պատրաստակամ ըլլայ:
Ժողովուրդը պատրաստակամ չի թուիր ըլլալ: Համոզելու համար սովորական քարոզչութիւնը անօգուտ դարձած է: Ինչպէս հին ու նոր բոլոր բռնակալութիւններու պարագային, ժողովուրդը համոզուած պէտք է նկատել եւ սեփական տեսակէտը պարտադրել օրինական եւ ապօրէն տրամադրելի բոլոր միջոցներով:
Յունիս 7-ին ժողովուրդը պիտի մերժէ սողացող բռնակալութիւնը: