Այսօր Թատրոնի միջազգային օրն է։ Օր, երբ լույսերը մեղմորեն մարում են դահլիճում, և բեմի վրա սկսվում է այն կախարդանքը, որը մարդկությունը հազարամյակներ շարունակ չի կարողացել փոխարինել ոչ մի այլ արվեստով։
Թատրոնը մի վայր է, որտեղ բառերը դառնում են շունչ, լռությունը՝ խոսք, իսկ մարդը՝ մի ամբողջ աշխարհ։
Թատրոնը մարդկային հոգու ամենահին ու ամենակենդանի խոստովանություններից մեկն է։ Այստեղ մարդը հանդիպում է ինքն իրեն՝ երբեմն որպես հերոս, երբեմն որպես մեղավոր, երբեմն որպես երազող։ Բեմի վրա կյանքը խտանում է, ցավերը դառնում են իմաստ, իսկ ուրախությունը՝ վարակիչ լույս։
Այս օրը շնորհավորանք է բոլոր նրանց, ովքեր ապրում են բեմով՝ դերասաններին, ռեժիսորներին, դրամատուրգներին, բեմանկարիչներին, երաժիշտներին, լուսավորողներին, բեմի աշխատողներին։ Բոլոր նրանց, ովքեր գրեթե ամեն երեկո ստեղծում են մի աշխարհ, որը գոյություն ունի միայն այդ պահի մեջ, միայն այդ շնչի մեջ, միայն հանդիսատեսի աչքերի ու դերասանի սրտի հանդիպման պահին։
Առանձնահատուկ շնորհավորանք նաև հայ թատրոնի մարդկանց։ Այդ բեմերին, որտեղ ծնվել են հիշվող կերպարներ, որտեղ ծափահարությունների մեջ երբեմն լսվում է ժողովրդի հոգու ձայնը։ Հայ թատրոնը միշտ եղել է ոչ միայն արվեստ, այլ նաև մտածողություն, խիղճ և ժամանակի հետ զրույց։
Թատրոնը մեզ հիշեցնում է, որ կյանքը նույնպես բեմ է, բայց այստեղ մենք ունենք մեկ առավելություն՝ կարող ենք սովորել ուրիշների պատմություններից, կարող ենք հասկանալ, ներել, սիրել։
Թող բեմի լույսերը երբեք չմարեն։ Թող վարագույրը միշտ բացվի նոր պատմությունների համար։ Եվ թող հանդիսատեսի սրտում միշտ տեղ լինի այն հրաշքի համար, որի անունն է՝ Թատրոն։
Շնորհավոր Թատրոնի միջազգային օրը։