Ասում են՝ բոլոր ճանապարհները տանում են դեպի տուն, բայց երբեմն այդ ճանապարհը սկսվում է ամենաանսպասելի վայրից՝ օրինակ՝ ChatGPT-ի հետ զրույցից, որը նրան հուշեց «Դեպի Հայք» հիմնադրամի միջոցով գալ Հայաստան։ Ջավախքցի Վերոնիկա Մարգարյանի պատմությունը հենց այդպիսին է՝ թվային դարաշրջանի և հայրենիքի հանդեպ անսահման կարոտի միահյուսում։
«Այստեղ ես փոքրամասնություն չեմ»
Վերոնիկայի համար Ջավախքից Հայաստան գալը ոչ թե պարզապես տեղափոխություն էր, այլ ինքնության վերագտնում։ Չնայած Ջավախքում ապրող շուրջ 150,000 հայերին՝ վրացական միջավայրում հայ մնալը մարտահրավեր է։ «Հայաստանում ես ինձ զգում եմ ինչպես իմ տանը։ Այստեղ կարող եմ խոսել իմ մայրենի լեզվով և ինձ չեմ զգում որպես փոքրամասնություն»,- նշում է նա՝ ընդգծելով այն հոգեբանական ազատությունը, որ տալիս է հայրենի հողը։
Կամավորությունը՝ որպես նոր հնարավորությունների դուռ
Շատերի համար կամավորությունն անվճար աշխատանք է, բայց Վերոնիկայի համար դա սեփական ուժերը նոր ոլորտում փորձելու և հասարակությանն օգտակար լինելու լավագույն միջոցն է։ Մասնագիտությամբ մանկավարժ լինելով՝ նա «Դեպի Հայք» ծրագրի շնորհիվ հայտնվեց «ՍՕՍ մանկական գյուղեր» հիմնադրամում՝ որպես SMM մասնագետ։ Նրա պատրաստած ամեն մի հոլովակ կամ գրառում սոցիալական ցանցերում նպատակ ունի օգնել երեխաներին և ավելի տեսանելի դարձնել բարեգործությունը։ Վերոնիկայի կարծիքով՝ կամավորությունը փոխում է մարդու մտածողությունը. «Այն տալիս է ազատության զգացողություն։ Երբ դու ապրում ես քո ազգի հետ, պարտավոր չես խոսել օտար լեզվով, դա արդեն իսկ մեծ ազատություն է»։
Ջավախքի երիտասարդության հայացքը դեպի Երևան
Վերոնիկան անկեղծորեն խոսում է Ջավախքի խնդիրների մասին՝ դպրոցներում վրացերենի ազդեցության մեծացումը, աշխատանքի նպատակով Ռուսաստան մեկնող երիտասարդների հոսքը։ Սակայն նրա օրինակը ցույց է տալիս, որ կա այլընտրանք։ «Որքան էլ մենք Վրաստանում փորձենք ստեղծել հայկական համայնք, միևնույն է՝ դա բավարար չէ։ Ես խորհուրդ եմ տալիս բոլոր ջավախքցի երիտասարդներին՝ գոնե մի որոշ ժամանակ անցկացնել Հայաստանում»։
Նոր էջ. քաղաքացիություն և ապագա
Այսօր Վերոնիկան արդեն ՀՀ քաղաքացիություն ստանալու ճանապարհին է։ Repat Armenia-ի աջակցությամբ նա հաղթահարում է թղթաբանական բոլոր դժվարությունները՝ հստակ որոշելով իր ապագան կառուցել հայրենիքում։ «Կարևոր չէ, թե ինչպես կգտնես քո ճանապարհը դեպի Հայաստան՝ ChatGPT-ի հուշմամբ, թե սրտի կանչով։ Կարևորը քայլ անելն է։ Եթե կա ցանկություն, անհնարին ոչինչ չկա»։