Սակայն Հրայր Կամենդատյանի և Ավետիք Չալաբյանի մասնագիտական վաստակն ու հետևողական աշխատանքը ջրի երես հանեցին իրականությունը։
Տնտեսագիտական աուդիտ. Սա օդից վերցված թիվ չէ։ Սա բյուջեի ծախսային հոդվածների խորը վերլուծության արդյունքն է, որը ցույց է տալիս, թե որտեղ են փոշիանում պետական միջոցները և ինչպես դրանք ուղղել դեպի մարդը։
Գնաճի փոխհատուցում. 50%-ը ոչ թե շռայլություն է, այլ նվազագույն շեմը, որը թույլ կտա թոշակառուին չհայտնվել աղքատության գծից ներքև՝ սննդի և դեղորայքի անկասելի թանկացումների պայմաններում։
Կամենդատյանի և Չալաբյանի մշակած մոդելը փաստում է՝ փող կա, պարզապես պետք է կամք՝ այն արդար բաշխելու համար։
Թոշակառուները հասկացան, որ մենք ստախոս չենք, որովհետև մենք խոսում ենք փաստերով, այլ ոչ թե էմոցիաներով։ Մենք չենք խոստանում հրաշքներ, մենք ներկայացնում ենք հաշվարկված արդարություն։
Միացե՛ք արժանապատիվ ապագայի պայքարին։