Միայն այս հայտարարությունն ու ինքնախոստովանոթյունը բավական է, որ Նիկոլն ամռանը շամպայնի խցանի նման դուրս թռնի վարչապետի իր աշխատասենյակից. սրանով Նիկոլը խոստովանում է, որ Ադրբեջանի ազգային շահերի ուղիղ սպասարկուն է, խոստովանում է, որ կառուցում է մի Հայաստան, որտեղ տեղ չեն ունենալու բոլոր նրանք, ովքեր ուզում են մնալ հայ, չուրանալ սեփական արյունը, նիկոլ չդառնալ:
Այստեղ, իհարկե, հարց է առաջանում, թե ինչու է Նիկոլը տեղի ունեցածից միայն մեկ ամիս հետո «խնդրել» Գզոյանին դիմում գրել, ինքն իր կամքո՞վ է նախաձեռնել, թե՞ Ալլահշուքյուրն է ձեռքի վրա զանգել ու հրահանգ իջեցրել, իսկ գուցե հենց Նիկոլի արևմտյան տերե՞րն են SMS ուղարկել ու պորտատեղադրել:
Այս ամենի համար մեղավորների շրջանակը չափազանց մեծ է. եթե միայն Նիկոլը լիներ այս հայատյացության գլխին կանգնած, հարցերը վաղուց էր ժողովուրդը լուծել, բայց ցավն այն է, որ նա միայնակ չէ հայության դեմ իր պայքարում, ինչն էլ նրան գործնականում անխոցելի է դարձնում:
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ: