Իրանի ռազմավարական զինանոցի հիմքը համարվող ստորգետնյա «հրթիռային քաղաքները», որոնք թաքնված են լեռների մեջ մինչև 500 մետր խորության վրա, իրականում լուրջ տեխնիկական և մարտավարական թերություններ ունեն: Չնայած Թեհրանի հայտարարած հզորությանը, ռազմական փորձագետները մատնանշում են իրանական հրթիռների ցածր ճշգրտությունը, ինչը հաճախ հանգեցնում է նախանշված թիրախների վրիպման և քաղաքացիական ենթակառուցվածքների պատահական վնասման:
Այս խնդիրն էլ ավելի է սրվում վերջին բախումների ընթացքում զինամթերքի որակի վատթարացման և տեխնոլոգիական բաղադրիչների պակասի պատճառով, ինչը կասկածի տակ է դնում Իրանի՝ հեռահար բարձր ճշգրտության հարվածներ հասցնելու կարողությունը:
Բացի այդ, այս ստորգետնյա համալիրներն ունեն կրիտիկական կառուցվածքային խոցելիություն. դրանց ելքերն ու մուտքերը հեշտությամբ նույնականացվում են արբանյակային հետախուզության միջոցով: Եթե Իսրայելին կամ ԱՄՆ-ին հաջողվի վնասել լեռների մեջ փորված այդ նեղ անցքերը կամ արձակման կետերը, ապա «հրթիռային քաղաքները» վայրկենապես կվերածվեն զինվորների և զինամթերքի համար նախատեսված «թակարդ-գերեզմանների»՝ զրկելով Իրանին իր հիմնական հարվածային ուժն օգտագործելու հնարավորությունից:
Հրթիռների արտադրության համար անհրաժեշտ պինդ վառելիքի մշակման գործարանների կաթվածահար վիճակը ևս մեկ թույլ կողմ է, որը սահմանափակում է իրանական կողմի օպերատիվ արձագանքը և ստիպում հիմնվել հնացած ու անհուսալի տեխնոլոգիաների վրա:
