Ռեժիսոր Մհեր Մկրտչյանը գրել է.
Հ1-ին պատկանող և Հ1-ում խորը տեղ պահած ֆիլմ կա, կոչվում ա «Կյանք ու կռիվ»: Հաղթանակի մասին ա, Բանակը և Հայաստանը սիրելու մասին ա` հեչ ցույց տալու բան չի հիմա: Բայց դրա մասին չեմ գրում:
Ֆիլմը նկարելուց կողքիս էին Հովոն, Նարեկը, Բաբայանը, Գրիգորյանը…. բոլորի անունը չտամ` իրանց նման տղերքը շատ էին, իսկ Երկիրը ապահով:
Նրանք ինձ թույլ չէին տալիս կեղծել:
Ես նայում էի նրանց ու ուզում էի հասկանալ, որն ա էդ ուժը, որ ստիպում ա նրանց տենց սիրել Երկիրը` անմարդկային սիրել, անբացատրելի: Կոպեկներ ստանալով, տաքսի քշելով… սիրել ու պատրաստ լինել կյանքը տալ ամեն պահի….
Այդ սիրո բանաձևը չէի հասկանում նույնիսկ ես` նրանց մասին ֆիլմ նկարահանող ռեժիսորը:
Շատերին վերջին պատերազմը տարավ: Երևի շատերի մոտ եկավ հիասթափություն` դավաճանված լինելու գիտակցում:
Եռաբլուրը սրբավայր է և հիշեցում է մեր անցյալի մասին:
Երևի մենք ունենք նաև ապագա: Բայց պետք է հասկանանք, որ երբեք չենք լինի անկախ Երկիր, եթե չունենանք ուժեղ Բանակ:
Եթե այդ Բանակում չծառայեն նրանց պես տղերք: Եթե տարիներ անց իմ պես մի ռեժիսոր, շատ ավելի երիտասարդ, չխոստովանի, որ չի հասկանում` Զինվորի Իր Երկիրը սիրելու այդ բանաձևը: