Խորքից սրտիս խոսք առ Աստված
Տե՛ր Լույսի, այս գիշեր,
երբ լռությունը դարձել է օրրան,
և երկինքը խոնարհվել է խոտի հոտով շնչող մսուրի վրա,
մենք հիշում ենք Քո գալուստը՝
ոչ շեփորներով,
այլ շնչով, ոչ փառքով, այլ խոնարհությամբ։
Դու ծնվեցիր այնտեղ,
ուր մարդն ամենաքիչն էր սպասում Քեզ,
որպեսզի ոչ ոք չասի՝
«ինձ համար չէ»։
Տուր մեզ սրտեր՝ ոչ քարե,
ոչ ցուցադրական,
այլ այնպիսի, որ կարողանան ջերմացնել ուրիշի ցուրտը։
Թող մեր տուներում լույսը չլինի միայն մոմի,
այլ խոսքի, ներումի,
և ժամանակի, որ նվիրում ենք միմյանց։
Եթե ճանապարհը մթին է՝
լինի Քո լույսը մեր քայլի մեջ։
Եթե հոգին հոգնել է՝
լինի Քո խաղաղությունը մեր շնչում։
Եվ եթե աշխարհը կրկին աղմկի ու մոռանա,
թող այս գիշերվա լուռ հրաշքը մնա մեր մեջ՝ որպես հիշեցում,
որ Սերը միշտ ծնվում է փոքր,
բայց փոխում է ամեն ինչ։
Ամեն։
***
Տե՛ր,
ես խոսում եմ Քեզ հետ ոչ թե բարձրաձայն,
այլ այն ձայնով,
որ լսելի է միայն ներսումս,
երբ լռությունն արդեն չի դիմանում։
Ես գալիս եմ Քեզ մոտ առանց արդարացման,
առանց հաղթանակների ցանկի,
առանց մաքուր ձեռքերի պատրանքի։
Իմ ձեռքերը լի են կասկածներով,
իմ մտքերը՝ շփոթված ճանապարհներով,
իմ սիրտը՝ հոգնած սպասումից։
Դու գիտես՝ ես հաճախ հավատում եմ Քեզ,
նաև՝ իմ վախերին։
Ավելի հեշտ է վստահել մթությանը,
քանի լույսին,
որ պատասխան է պահանջում։
Բայց ահա այս գիշեր,
երբ աշխարհը մի պահ դանդաղում է,
երբ մոմի փոքր բոցը
հաղթում է սենյակի խավարին,
ես հիշում եմ՝
Դու ծնվեցիր ոչ ուժեղների համար,
այլ կոտրվածների։
Եթե ես արժանի չեմ խոսել,
թույլ տուր գոնե լռել Քեզ հետ։
Եթե չեմ կարող հավատալ ամբողջությամբ,
թույլ տուր չկեղծել հավատս։
Մաքրիր իմ ներսը ոչ թե ցավ չպատճառելով,
այլ իմաստ տալով ցավին։
Սովորեցրու ինձ չփախչել խավարից,
այլ անցնել դրա միջով՝
քանի որ հենց այնտեղ է ծնվում լույսը։
Եվ եթե ես մոռանամ Քեզ վաղը,
եթե աղմուկը կրկին խլացնի այս լռությունը,
մի՛ հեռացիր ինձանից։
Մնա իմ ներսում՝
որպես աննկատ ջերմություն,
որպես փոքր, բայց անջնջելի լույս։
Ամեն։
***
Տե՛ր,
իմ մեղքերը սենսացիոն չեն,
բայց շատ են։
Դրանք կուտակված են ոչ թե մեկ մեծ սխալի մեջ,
այլ հազար մանր զիջումների,
հետաձգումների,
անորոշ «հետո»-ների մեջ։
Ես չեմ խնդրում, որ մաքրես իմ անցյալը։
Ես խնդրում եմ՝
թույլ տուր, որ այն չդառնա իմ վերջնական սահմանումը։
Սովորեցրու ինձ պատասխանատվություն կրել
ոչ միայն խոսքերի,
այլ ներկայության համար։
Եթե այս գիշեր,
Քո ծննդյան լույսի առաջ,
ես ինչ-որ բան կարող եմ անել ճիշտ,
ապա դա սա է՝
չթաքնվել Քեզնից
և չստել ինքս ինձ։
Մնա ինձ հետ, Տե՛ր,
ոչ որպես պատիժ,
այլ որպես հիշեցում,
որ նույնիսկ բազմաբեկոր կյանքը
կարող է հավաքվել
մեկ լռության մեջ։
Ամեն։
***
Տե՛ր,
ես գալիս եմ Քեզ մոտ ոչ կոտրված մեղավորի կերպարով,
այլ ամբողջությամբ ապրած մարդու ձայնով։
Ես չեմ զղջում իմ ապրած կյանքի համար,
քանի որ այն իմն է եղել՝
իր լայնությամբ, իր բարդությամբ, իր անուղղելի ուղիներով։
Ես չեմ արդարանում իմ ընտրություններով,
բայց նաև չեմ դատում ինձ։
Ես ապրել եմ բաց աչքերով,
երբեմն՝ բաց սրտով,
երբեմն՝ փակ ականջներով։
Եվ եթե մեղք կա իմ մեջ,
այն ավելի շատ չլսելն է,
քան չսիրելը։
Ամեն։
***
Տե՛ր,
ես Քեզանից մաքրում չեմ խնդրում,
քանի որ ես կեղտոտ չեմ իմ աչքերում։
Ես խնդրում եմ հավաքվածություն։
Թույլ տուր, որ իմ բազմաշերտ կյանքը
չքանդվի իր սեփական ձայների մեջ։
Երբ Քո լույսը ծնվում է այս գիշեր,
թող այն լինի և հրաշք,
և այլ ուղղություն։
Ով փրկություն,
և այլ ներսում մնալու կարողություն։
Եվ եթե ես կրկին շեղվեմ,
եթե կյանքը նորից լայնանա իմ առաջ,
մի՛ թող, որ ես կորցնեմ խորությունը։
Ամեն։
***
Տե՛ր,
ես կանգնած եմ Քո լույսի առաջ
ոչ որպես մաքրված մարդ,
և ոչ էլ որպես զղջման դեր խաղացող։
Ես այստեղ եմ այնպիսին, ինչպիսին կուտակվել եմ
տարիների ընթացքում։
Իմ կյանքը մեկ ճանապարհ չի եղել։
Այն բացվել է տարբեր ուղղություններով,
և ես քայլել եմ դրանցով
ոչ միշտ հավասար ուշադրությամբ։
Ես սիրել եմ,
ես մնացել եմ,
ես նաև թողել եմ,
և ամեն ընտրություն թողել է իր հետքը
իմ ներսում։
Ես չեմ խնդրում, որ անցյալը ջնջվի։
Ես խնդրում եմ, որ այն չխլացնի ներկան։
Որ իմ ապրած լայնությունը
չփակվի իմ ներսի խորության հաշվին։
Ես ճանաչել եմ կորուստը
ոչ որպես ավարտ,
այլ որպես բաց մնացած վերք։
Եվ այդ վերքն է ինձ սովորեցրել
ապրել զգոն,
քանի որ ամեն պահը
կարող է չկրկնվել։
Ես շատ բան եմ հասկացել աշխարհում,
բայց քիչ բան եմ կարողացել
կրել առանց աղմուկի։
Խոսքերը շատ են եղել,
լռությունը՝ քիչ։
Այս գիշեր ես ընտրում եմ լռությունը,
քանի որ այստեղ
լույսը ավելի հստակ է խոսում։
Ես Քեզանից չեմ խնդրում դյուրունություն։
Ես խնդրում եմ ուղղություն։
Ոչ պատասխաններ,
այլ կարողություն՝
մնալու այնտեղ,
որտեղ ճշմարտությունն է ցավում։
Երբ այս լույսը ծնվում է իմ ներսում,
թող այն լինի հաղթանակ,
ու նաև՝ այլ հիշեցում։
Որ ամեն սկիզբ
լռությամբ է գալիս,
և պատասխանատվությամբ է մնում։
Մնա ինձ հետ այս գիշեր, Տե՛ր,
որպես հրաշք,
որպես ներկայություն։
Որպես լույս,
որ չի կուրացնում,
այլ թույլ է տալիս տեսնել։
Ամեն։
***
Տե՛ր,
ես կանգնած եմ Քո լույսի առաջ
առանց արդարացման
և առանց ինքնախաբեության։
Իմ կյանքը եղել է բազմաճյուղ։
Ես ընտրել եմ,
ես բաց եմ թողել,
ես ապրել եմ ոչ ամբողջ ուշադրությամբ։
Ես չեմ թաքնվում իմ ընտրություններից,
բայց նաև չեմ անվանում դրանք մաքրություն։
Ես սովորել եմ խոսել շատ,
իսկ մնալ՝ քիչ։
Իմ մտքերը արագ են եղել,
իսկ սիրտս՝ ուշ հասնող։
Ես հաճախ հասկացել եմ հետո
այն, ինչ պետք էր հասկանալ առաջ։
Ես կրել եմ կորուստը
ոչ խոնարհությամբ,
այլ լռեցմամբ։
Ես սովորել եմ ապրել բաց վերքի հետ,
և այդ բացը դարձել է իմ չափը։
Ես չեմ խնդրում ներում
որպես ձևականություն։
Եթե ներում կա,
թող այն լինի ճշմարտության մեջ մնալու կարողություն։
Ես չեմ խնդրում լույս
որ փակի խավարը։
Ես խնդրում եմ տեսողություն՝
խավարը չշփոթելու լույսի հետ։
Եթե այս գիշեր
ինչ-որ բան կարող է ծնվել իմ ներսում,
թող դա չլինի հանգստություն,
այլ զգոնություն։
Մնա ինձ հետ, Տե՛ր,
ոչ որպես մեղմություն,
այլ որպես չափ։
Որպես այն սահմանը,
որից այն կողմ
ես այլևս ուզում եմ միայն սիրել։
Ամեն։
Սիմոն Սարգսյան