– Հարևան, հիշում ե՞ս, որ կնիկս գնում էր էն քպ-ականի կնկա հետ կոֆե խմելու ու պետական գաղտնիքներ էր իմանում։
– Հիշում եմ ու պահանջում։
– Չհասկացա, ի՞նչ ես պահանջում։
– Պահանջում եմ, որ էլի գնա ու կարևոր բաներ իմանա։ Խի՞ էլ չի գնում։
– Դե առաջ միշտ կիրակի օրերն էին խմում, բայց էս քանի ամիս ա՝ կիրակի օրերը դրանց տանում են պատարագի, դրա համար չէին կարում հանդիպեն։
– Բա էլ ո՞նց պիտի կարևոր գաղտնիքներ իմանանք, Վաղո։
– Էկել եմ ասեմ, որ էլ դարդ չանես, պայմանավորվել են, որ շաբաթ օրերը խմեն ու արդեն մի անգամ հանդիպել են։
– Բա շուտ ասա, այ մարդ, պետական գաղտնիք իմացել ա՞։
– Էն էլ ինչ գաղտնիք։
– Հլը ասա։
– Ուրեմն պարզվում ա՝ էս գերագույնը սպասում ա, որ էն ծախու սրբազաններից մեկը վերջը ֆայմի ու պատարագի ժամանակ իրա անունը հնչեցնի։
– Ո՞ւմ անունը։
– Գերագույնի։
– Այ քեզ բան, բա հետո՞։
– Տեսնում ա որ չեն ֆայմում, հլը չի ուզում մենթով-բանով ստիպի, դրանց հավաքում ա ժողովի ու ասում ա․․․
– Մի ձգի, Վաղո, ի՞նչ ա ասում։
– Ասում ա՝ ով որ առաջինը պատարագի ժամանակ անունս հնչեցնի՝ Բենթլիի ձմեռվա պակրիշկեք կտամ։ Դե հասկանում ես, չէ՞, դեմը ձմեռ ա։
– Ո՞ւ։
– Էդ որ լսում են՝ մեջները խլվլոց ա ընկնում, ու 8-ից 7-ը հրաժարվում են։
– Խի՞, չլնի՞ ուզում են դարձի գան։
– Չէ։
– Բա խի՞ են հրաժարվում։
– Պարզվում ա՝ էդ 7-ի ավտոները Բենթլի չեն։
Կարո Վարդանյան