Ընկերոջս` Ավետիս Բաբաջանյանին

Մեկ տարուց ավելի չէի գրում։ Յոթանասուն յոթիս էի մոտենում։ Կարծում էի վերջ` դբա մահն եմ գնում։ Մեկ էլ, թե ո՞նց` բառը բառի ետևից եկավ ու նախադասությունները գլորվեցին զուլալ առվի պես…