Երաժշտական մշակույթի կենսունակությունը որոշվում է ոչ միայն անցյալի ժառանգությունը պահպանելու, այլև նոր ստեղծագործական գաղափարների համար տարածք ստեղծելու կարողությամբ։ Այս տեսանկյունից ժամանակակից ակադեմիական երաժշտության ներկայությունը համերգային կյանքում մշակութային զարգացման կարևոր ցուցանիշներից է։
Հայաստանում, սակայն, արդի երաժշտությունը դեռևս համերգային ծրագրերի մշտական բաղադրիչ չէ։ Շատ դեպքերում գերակշռում են դասական և ռոմանտիկ շրջանի ստեղծագործությունները, մինչդեռ ժամանակակից հայ կոմպոզիտորների բազմաթիվ գործեր շարունակում են մնալ սահմանափակ լսարանի տեսադաշտում։ Սա որոշակի հակասություն է ստեղծում այն փաստի հետ, որ հայկական նոր երաժշտությունը միջազգային բեմերում արդեն ունի իր ներկայությունն ու մասնագիտական հետաքրքրության արձագանքը։
Այս խնդրի լուծման համար կարևոր է ոչ միայն նոր ստեղծագործություններ գրել, այլև ստեղծել դրանք կատարելու, լսելու և քննարկելու մշակույթ։ Այստեղ առանձնահատուկ դեր ունեն դիրիժորները, կատարողները, երաժշտական հաստատությունները և փառատոները։
Ֆրանսիայում բնակվող հայ դիրիժոր Նվարդ Անդրեասյանի գործունեությունը նման աշխատանքի օրինակ է։ Նրա մասնագիտական ճանապարհը կապված է տարբեր երկրների երաժշտական միջավայրերի հետ։ Փարիզում մասնագիտական կատարելագործումից և Գրանդ օպերայում աշխատանքից մինչև ժամանակակից երաժշտության համույթների ղեկավարում ու միջազգային համագործակցություններ՝ նրա գործունեության մեջ մշտապես կարևոր տեղ է զբաղեցրել արդի երաժշտական մտածողությունը։
Տասնամյակների ընթացքում Նվարդ Անդրեասյանը ղեկավարել է ժամանակակից ստեղծագործությունների բազմաթիվ կատարումներ, իրականացրել պրեմիերաներ, մասնակցել ձայնագրությունների և անցկացրել վարպետության դասեր։ Նրա համար ժամանակակից երաժշտության մեկնաբանումն առանձին մասնագիտացված ոլորտ է, որը պահանջում է պարտիտուրի խորքային ուսումնասիրություն և կոմպոզիտորի մտահղացման ճշգրիտ ըմբռնում։
Նրա կողմից կիրառվող «գիտական երաժշտություն» հասկացությունը հատկապես հետաքրքիր է այս համատեքստում։ Այն շեշտում է ժամանակակից կոմպոզիտորական արվեստում հետազոտական տարրի կարևորությունը։ Նոր երաժշտության մեջ կոմպոզիտորը հաճախ ուսումնասիրում է հնչյունի բնույթը, կառուցվածքը, ժամանակը, տարածությունը և կատարողական հնարավորությունները՝ ստեղծելով նախկինում չօգտագործված կամ նորովի մեկնաբանված արտահայտչական միջոցներ։
Այսպիսի երաժշտությունը լսարանին նույնպես առաջարկում է ակտիվ դեր։ Այն պահանջում է ոչ թե միայն ծանոթ մեղեդի գտնել, այլև հետևել երաժշտական զարգացման ընթացքին, լսել կառուցվածքը և ընկալել նոր հնչյունային հարաբերությունները։ Այդ պատճառով ժամանակակից երաժշտության տարածումը նաև երաժշտական կրթության գործընթաց է։
Հայաստանի համար սա ունի ռազմավարական մշակութային նշանակություն։ Ժամանակակից երաժշտությունը պարբերաբար ներկայացնելը կարող է խթանել երիտասարդ կոմպոզիտորների ստեղծագործական գործունեությունը, ընդլայնել կատարողների մասնագիտական հնարավորությունները և ձևավորել նոր լսարան։ Ավելին՝ դա կարող է ուժեղացնել հայկական երաժշտության ներկայությունը միջազգային մշակութային դաշտում։ Որքան ակտիվ է երկիրը ներկայացնում իր ժամանակակից ստեղծագործությունը, այնքան ավելի ամբողջական է նրա մշակութային դիմանկարը։
Այս գործընթացում Նվարդ Անդրեասյանի փորձը կարող է դիտարկվել որպես կարևոր մասնագիտական օրինակ։ Ժամանակակից երաժշտության հանդեպ նրա հետևողական վերաբերմունքը ցույց է տալիս, որ նոր երաժշտությունը պարզապես նոր ստեղծագործությունների հավաքածու չէ։ Այն մշակույթի շարունակական զարգացման, նոր մտածողության և ապագայի հետ երկխոսության ձև է։