Ֆրանսաբնակ հայ դիրիժոր Նվարդ Անդրեասյանի ստեղծագործական գործունեությունը վաղուց դուրս է եկել ազգային սահմաններից՝ ընդգրկելով Եվրոպայի, Ասիայի և Ամերիկայի հեղինակավոր բեմերը։ Երևանում ստանալով մասնագիտական կրթություն, այնուհետև կատարելագործվելով Փարիզում՝ նա աշխատել է միջազգային ճանաչում ունեցող երաժիշտների հետ, եղել է Փարիզի Գրանդ օպերայի դիրիժորի օգնական, ղեկավարել ժամանակակից երաժշտության համույթներ ու փառատոներ, հանդես եկել տարբեր երկրների սիմֆոնիկ նվագախմբերի հետ։
Նրա գործունեության առանցքային ուղղություններից մեկը ժամանակակից երաժշտությունն է։ Տարիներ շարունակ Նվարդ Անդրեասյանը ոչ միայն ղեկավարել է արդի ստեղծագործությունների կատարումներ, այլև իրականացրել է պրեմիերաներ, ձայնագրություններ, վարպետության դասեր և կրթական ծրագրեր՝ նպաստելով ժամանակակից երաժշտության տարածմանը։
Դիրիժորի համոզմամբ՝ ժամանակակից երաժշտությունը կատարողից պահանջում է ոչ միայն բարձր մասնագիտական պատրաստվածություն, այլև վերլուծական մտածողություն։ Այդ պատճառով նա հաճախ օգտագործում է «գիտական երաժշտություն» եզրույթը։ Այստեղ «գիտականը» չի հակադրվում գեղարվեստականին։ Այն ընդգծում է ստեղծագործության հետազոտական բնույթը, հնչյունի, ձևի, ռիթմի, նոր կատարողական տեխնիկաների և երաժշտական լեզվի զարգացման որոնումները։
Ժամանակակից կոմպոզիտորի աշխատանքը հաճախ կապված է նոր հնչյունային հնարավորությունների ուսումնասիրության հետ։ Երաժշտությունը դառնում է ոչ միայն զգացմունքի արտահայտություն, այլև ստեղծագործական հետազոտություն, որտեղ յուրաքանչյուր նոր գաղափար կարող է ընդլայնել երաժշտական լեզվի սահմանները։
Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն պայմաններում, երբ ժամանակակից ակադեմիական երաժշտությունը Հայաստանում դեռևս բավարար չափով չի ընդգրկվում համերգային ծրագրերում։ Դասական և ռոմանտիկ ժառանգությունը բնականաբար շարունակում է զբաղեցնել կարևոր տեղ, սակայն դրան զուգահեռ անհրաժեշտ է ներկայացնել նաև մեր ժամանակի երաժշտությունը։
Հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները վաղուց արդեն հնչում են աշխարհի տարբեր բեմերում և արժանանում միջազգային մասնագիտական հետաքրքրությանը։ Դրանց ներկայացումը Հայաստանում կարող է ունենալ ոչ միայն մշակութային, այլև կրթական նշանակություն։ Լսարանը հնարավորություն է ստանում ճանաչելու նոր երաժշտական լեզուներ, իսկ երիտասարդ կատարողները՝ աշխատելու ժամանակակից բարդ պարտիտուրների հետ։
Նոր երաժշտության ընկալումը միշտ չէ, որ տեղի է ունենում առաջին իսկ ունկնդրումից։ Այն պահանջում է ժամանակ, բաց մտածողություն և շարունակական հաղորդակցություն։ Սակայն հենց այդ գործընթացն է ձևավորում երաժշտական մշակույթի զարգացող միջավայր։
Նվարդ Անդրեասյանի երկարամյա գործունեությունն այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի։ Նրա միջազգային փորձը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից երաժշտությունը կարող է դառնալ ոչ թե համերգային կյանքի եզակի դրվագ, այլ դրա բնական և անհրաժեշտ բաղադրիչ։
Յուրաքանչյուր ժամանակաշրջան ստեղծում է իր լեզուն։ Եվ եթե այդ լեզուն չի հնչում բեմում, հասարակությունը զրկվում է սեփական ժամանակի երաժշտական դիմանկարը ճանաչելու հնարավորությունից։