Արթուր Իսպիրյանի՝ վերջերս Շվեյցարիայում լույս տեսած «Ժամանակին Երևանում» վինիլային սկավառակը հայկական երաժշտական ժառանգության պահպանման և վերարժևորման կարևոր նախաձեռնություններից է։ Այն նոր կյանք է հաղորդում անցյալ դարի 1930–40-ական թվականների հայկական էստրադային երգարվեստին՝ ժամանակակից ունկնդրին ներկայացնելով Երևանի երաժշտական կյանքի ամենագեղեցիկ էջերից մեկը։ Վինիլային ձևաչափով վերահրատարակությունը ոչ միայն հարգանքի տուրք է հայկական ռետրո երաժշտությանը, այլև հնարավորություն է նոր սերնդի համար՝ վերագտնելու այն երգերը, որոնք երկար տարիներ մնացել են հայկական երգարվեստի ոսկե ֆոնդում։
Ալբոմի հիմքում ընկած են հայ դասական էստրադային երգարվեստի լավագույն նմուշները՝ Ալեքսանդր Աճեմյանի, Կոնստանտին Պետրոսյանի, Առնո Բաբաջանյանի և այդ ժամանակաշրջանի այլ կոմպոզիտորների երգերը։ Այս ստեղծագործությունները ժամանակին ձևավորել են Երևանի մշակութային դիմագիծը՝ դառնալով մի ամբողջ սերնդի երաժշտական հիշողության անբաժանելի մասը։ Ալբոմում դրանք ներկայացվում են ոչ թե որպես թանգարանային արժեքներ, այլ որպես կենդանի երաժշտություն, որը նոր գործիքավորմամբ և ժամանակակից ընկալմամբ շարունակում է պահպանել իր գեղարվեստական հմայքն ու արտահայտչականությունը։
Սկավառակի ստեղծման գործում կարևոր դեր ունեն հայկական ջազային արվեստի անվանի ներկայացուցիչներ, ջազի մոհիկաններ Երվանդ Երզնկյանը և Մարտին Վարդազարյանը։ Նրանց երաժշտական մտածողության շնորհիվ 30–40-ական թվականների երգերը ստացել են նուրբ ջազային մեկնաբանություն՝ պահպանելով սկզբնաղբյուրի մեղեդիական հմայքը և միաժամանակ հարստանալով ժամանակակից հարմոնիաներով, ռիթմիկ նոր շեշտադրումներով ու իմպրովիզացիոն գունեղությամբ։ Ալբոմի երաժշտական միջավայրն ամբողջացնում է նաև կլարնետահար Վյաչեսլավ Մանուչարյանի ներդրումը, որի հնչողությունը յուրահատուկ երանգ է հաղորդում ամբողջ նախագծին։
Այս նախագծում առանձնահատուկ տեղ ունի Արթուր Իսպիրյանի կատարողական արվեստը։ Հրաժարվելով արտաքին էֆեկտներից և հավատարիմ մնալով երգերի բնօրինակների ոգուն՝ նա յուրաքանչյուր ստեղծագործության հաղորդում է սեփական անհատական մեկնաբանության մասնիկը։ Նրա երգեցողությանը բնորոշ են ոճի զգացողությունը, խոսքի հստակ արտաբերումը, մեղեդու նկատմամբ զգուշավոր վերաբերմունքը և արտահայտչական զսպվածությունը, որոնք լիովին համահունչ են ալբոմի ընդհանուր գեղարվեստական գաղափարին։ Այդ մոտեցման շնորհիվ հին երևանյան երգերը պահպանել են իրենց ժամանակի շունչը՝ միաժամանակ ձեռք բերելով նոր հնչողություն։
«Ժամանակին Երևանում» վինիլային սկավառակը պարզապես երգերի ժողովածու չէ։ Այն երաժշտական ճանապարհորդություն է դեպի հին Երևան, դեպի հայկական էստրադայի ձևավորման տարիները, երբ քաղաքային երգը, ջազային մտածողությունն ու ազգային մեղեդայնությունը ստեղծում էին ինքնատիպ մշակութային միջավայր։ Շվեյցարիայում իրականացված այս հրատարակությունը ևս մեկ անգամ վկայում է, որ հայկական երաժշտական ժառանգությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև միջազգային լսարանի համար, իսկ նման նախագծերը կարևոր ներդրում են ազգային երաժշտության պահպանման, հանրահռչակման և նորովի արժևորման գործում։