Լրագրող Թաթուլ Հակոբյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Կրկին դիտեցի Բի Բի Սիի Зеленский. Портрет президента на войне ֆիլմը:
Ֆիլմը շատ բաների մասին է, բայց առաջին հերթին այն մասին, թե ինչպես ուկրաինացի ժողովուրդը և ղեկավարությունը դիմացավ ու դիմանում է պատերազմին: Ավելին, արդեն իսկ կան չեզոք տեսակետներ, որ ուկրաինական կողմը բեկել է իրավիճակը և կարող է հասնել առավելության:
Մեր պատերազմը, այս իմաստով, խայտառակություն էր ընդհանուր ղեկավարման ու համատարած ամենաթողության պատճառներով:
Կոչեր էին հնչում կասկա-բուշլատներ առնել ու գնալ կռվի, ջոկատ կազմել և այլն:
Մեր ողբերգական պատերազմը նախ և առաջ պետք է օրերով ու ժամերով վերականգնել ժամանակագրական իմաստով, բոլոր 44 օրերն ու դրան նախորդած շրջանը:
Ես այն մարդկանցից եմ, ով չի ամաչել ասելու, որ հակառակորդը մեզանից ուժեղ էր, լավ պատրաստված քաղաքական, ռազմական, տարածաշրջանային, քարոզչական, հոգեբանական ու բոլոր այն չափանիշներով, որ ընդհանուր է պատերազմներին:
Ավելին, ես շատ եմ գրել, որ մեր սարսափելի պարտության պատճառը ոչ թե դավաճանություն էր, այլ պատերազմին անպատրաստ լինելը, թեև դա էլ պակաս մեղք ու հանցանք չէ:
Այդուհանդերձ, ինձ համար տասնյակ հարցերից երկու էական հարց կա.
ա/ մենք կարո՞ղ էինք դիմանալ գոնե մի քանի ամիս,
բ/ մենք կարո՞ղ էինք բեկում մտցնել, թե հակառակորդը Վարդենիսից կհասներ մինչև Երևան:
Ես օրը-օրին վերականգնում եմ 44 օրերի ժամանակագրությունը, հայտարարությունները, հարցազրույցները, մեկնաբանությունները պատերազմում ներգրավված բոլոր կողմերից:
Մի օր ձեր սեղանին կդնեմ հաստափոր հատոր՝ առանց մեկնաբանությունների ու վերլուծությունների: Դրանց ժամանակը կգա ավելի ուշ, երբ Հայաստանում կլինի նոր կառավարություն և մենք կունենանք որոշ բաց տվյալներ»: