Մտածում էի՝ երեխաներն են միայն նոր աշխարհներ բացում մարդու համար։ Հետո հասկացա՝ կյանքը կարող է սկսել երկրորդ անգամ։ Երեկ ծնվեց թոռնուհիս՝ Մարին, և ակամայից մեկ այլ կերպ զգացի, որ սիրտը երրորդ անգամ էլ է կարողանում նորանալ։
Աղջիկ… Դստերս՝ Լիլիթ Սարգսյանի առաջին աղջիկը։ Երկու խիզախ տղաներից՝ Գագիկից ու Գոռից հետո, նա եկավ իր հետ բերելով մի ուրիշ լույս, մի ուրիշ մեղմություն, մի ուրիշ երաժշտություն։ Կարծես տուն մտավ գարունը՝ փոքրիկ ձեռքերի տեսքով։
Դուստրս՝ Լիլիթը, երեկ մայրացավ արդեն երրորդ անգամ։ Եվ ես հանկարծ հասկացա, որ ժամանակը տարիքով չի չափվում։ Այն չափվում է ծնունդներով։ Ամեն նոր կյանք քեզնից մի բան տանում է՝ քո երեկվա անհոգությունը, բայց փոխարենը քեզ վերադարձնում է հավերժության մի մասնիկ։
Ես երիտասարդ պապիկ եմ, թեև՝ չորս հասուն դուստրեր ու տանը դեռ երկու տարեկան որդի ունեմ, ում ձեռքից բռնած քայլում եմ նույն ճանապարհներով, որոնցով վաղը, գուցե, կվազի նաև Մարին։ Կյանքը կարծես փակ շրջան չէ, այլ միևնույն երգի տարբեր ձայներ։ Մի ձեռքով որդուդ ես գրկում, մյուսով՝ արդեն թոռնուհուդ օրհնում։
Սերն, երևի, հենց այսպիսին է։ Այն չի բաժանվում երեխաների, թոռների, ծնողների միջև։ Այն պարզապես ընդարձակվում է, մինչև սիրտը այլևս սահմաններ չի ճանաչում։
Բարի գալուստ, Մարի։
Թող քո անունի պես խաղաղություն բերես բոլոր նրանց, ովքեր քեզ սիրելու են։ Իսկ մենք կսովորենք քեզնից ամենակարևորը՝ ինչպես ամեն նոր ծնունդի հետ կրկին հավատալ, որ աշխարհը դեռ արժե սիրել։
Պապիկ՝ Սիմոն Սարգսյան
