90-ականների մութ ու ցուրտ տարիներին, երբ Հայաստանից հեռացողների հոսքը կանգնեցնելն անհնար էր թվում, հունահայ գործարար, հայ-հունական առևտրատնտեսական պալատի փոխնախագահ Դանիել Ապիկյանը տեսավ այն, ինչ շատերի աչքից վրիպում էր՝ չօգտագործված հնարավորությունների ոսկե հանքը։ Այսօր, տարիներ անց, նա բացում է ներդրումային դաշտի այն «փակագծերը», որոնք կարող են կա՛մ հիասթափեցնել, կա՛մ դարձնել ձեզ հաջողակ գործարար։
«Որտե՞ղ է Հայաստանը»
Երբ 2000-ականների սկզբին Դանիել Ապիկյանը հունական պետական մարմիններին առաջարկում էր ներմուծել հայկական արտադրանք, պատասխանը հեգնական էր. «Արդյո՞ք Հայաստանը գիտի՝ ինչ է գինին կամ խմիչքը»։ Այսօր այդ հարցն այլևս գոյություն չունի։ Հայկական գինիները հաղթում են Բրյուսելում, իսկ հայկական մուրաբաներն ու շոկոլադը գրավում են եվրոպական քիմքը։
Հայաստանը սփյուռքահայ ներդրողի համար այլևս բարեգործական հարթակ չէ, այլ բարձրորակ «պրեմիում» ապրանքների էպիկենտրոն։ Սակայն այստեղ խաղի կանոնները փոխվում են։
Էլեկտրոնային նամակների «լռությունը» և մշակութային շոկը
Ներդրողի համար Հայաստանը դեռևս մնում է «առեղծվածային» մի վայր, որտեղ բիզնես-էթիկան կարող է շփոթեցնել։ Դանիել Ապիկյանը բարձրաձայնում է մի խնդրի մասին, որը շատերը թաքցնում են. ինչո՞ւ հայաստանյան գործընկերները չեն պատասխանում նամակներին։ Եվրոպական «հաճախորդամետ» մշակույթի և հայաստանյան «զանգիր, որ խոսենք» մոտեցման բախումը շատ օտարերկրացի ներդրողների համար դառնում է անհաղթահարելի պատնեշ։ Բայց հենց այստեղ է թաքնված Սփյուռքի առավելությունը. նրանք գիտեն՝ ինչպես կամրջել այս երկու աշխարհները։ Սփյուռքահայը միակն է, ով պատրաստ է «կոտրել» այդ լռությունը և արդյունքում ստանալ բացառիկ որակ։
Ռազմավարական եռանկյունի. Հայաստան-Հունաստան-Կիպրոս
Այն, ինչ սկսվում է որպես առևտուր, վերածվում է աշխարհաքաղաքական հզոր գործոնի։ Դանիել Ապիկյանի ներդրումային փիլիսոփայությունը հիմնված է միասնական շահի վրա։ Ունենալով նույն մարտահրավերներն ու նույն հակառակորդներին՝ Հայաստանը, Հունաստանն ու Կիպրոսը ստեղծում են մի տնտեսական առանցք, որտեղ բարձր տեխնոլոգիաներն ու ռազմական արդյունաբերությունը դառնում են հաջորդ մեծ թիրախը։
Տուրիզմը՝ որպես «դարպաս» դեպի մեծ բիզնես
«Գիտե՞իք, որ հայկական բիզնեսի հաջողությունը սկսվեց օդանավի տոմսից։ Կանոնավոր թռիչքների բացումը հույն ներդրողին բերեց Երևան, իսկ Երևանը նրանց սիրտը գրավեց ոչ միայն տեսարժան վայրերով, այլև իր պոտենցիալով»,- ասում է Դանիել Ապիկյանը։ Նա վստահ է՝ երբ մարդը ճանաչում է տեղացուն, այլևս չի վախենում ներդրում անել։
Ինչո՞ւ հիմա
Հայաստանի շուկան փոքր է, բայց այն «թռիչքուղի» է դեպի աշխարհ։ Դանիել Ապիկյանի պատմությունը ապացույցն է այն բանի, որ հայկական արտադրանքը կարող է վաճառվել ցանկացած գնով, եթե այն ճիշտ է ներկայացված։ Ներդրողի համար եզրակացությունը մեկն է. եթե դուք փնտրում եք հեշտ ու կանխատեսելի ճանապարհ, Հայաստանը ձեզ համար չէ։ Բայց եթե դուք ունեք Սփյուռքի «հոտառությունը» և պատրաստ եք լինել առաջամարտիկը մի երկրում, որտեղ որակը վերջապես հաղթում է քանակին, ապա ձեր հաջորդ մեծ հաջողությունը հենց այստեղ է։