Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի պաշտոնը ստանձնելուց հետո Պուտինը Հայաստան է այցելել 2001թ․ մայիսին՝ մասնակցելու ՀԱՊԿ գագաթաժողովին, իսկ նույն տարվա սեպտեմբերին նա Երևան է ժամանել պաշտոնական այցով։ Քոչարյանի նախագահության շրջանում Պուտինի Երևան հաջորդ և վերջին այցը կայացել է 2005թ․ մարտին, նա մասնակցել է Հայաստանում Ռուսաստանի տարվա բացման արարողությանը։
Այդ այցելությունների արդյունքում Հայաստան-Ռուսաստան միջպետական հարաբերությունները իրավա-պայմանագրային զարգացում չեն ունեցել, մնացել են 1997թ օգոստոսին ստորագրված «Բարեկամության և համագործակցության մասին» պայմանագրի շրջանակներում։
Արժե, թերևս, նկատել, որ նախագահի պաշտոնում Հարավային Կովկասի երկրներից Վլադիմիր Պուտինը առաջինը այցելել է Ադրբեջան և 2001թ․ հունվարի 9-ին Հեյդար Ալիևի հետ ստորագրել «Բաքվի հռչակագիր», որով կողմերը ի թիվս այլոց, պարտավորվել են միասնաբար պայքարել «ահաբեկչության, ծայրահեղականության և անջատողականության դեմ»։
Խիստ ուշագրավ է, որ Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության տասը տարիներին Ռուսաստանը ղարաբաղյան կարգավորման բանակցային գործընթացի միջնորդություն չի իրականացրել։ ԼՂ կարգավորման սկզբունքները բանակցվել են Ֆրանսիայի նախագահ Ժամ Շիրակի միջնորդությամբ և 2007թ․ նոյեմբերին ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահների կողմից Հայաստանի և Ադրբեջանի արտգործնախարարներին ներկայացվել Մադրիդում։
Ռուսաստանը նախագահի մակարդակով ղարաբաղյան կարգավորման բանակցային գործընթացին միջնորդել է 2008թ․ նոյեմբերի 2-ին, երբ Դմիտրի Մեդվեդևը կազմակերպել է Սերժ Սարգսյան-Իլհամ Ալիև հանդիպում, որից մնացել է «Մայենդորֆյան հռչակագիր» անվանված փաստաթուղթը։ Այն, ի դեպ, 1994թ․ հրադադարի համաձայնագրից հետո երկրորդն էր, որ Հայաստանը և Ադրբեջանը ստորագրել են։
Որտե՞ղ և ինչպե՞ս են դրսևորվել Քոչարյան-Պուտին անձնական լավ հարաբերությունները, հրապարակային հաստատումներ չկան։ Հայտնի է, որ նախագահի պաշտոնը թողնելուց հետո Ռոբերտ Քոչարյանը ռուսաստանյան «Սիստեմա» ընկերության տնօրենների խորհրդի անդամ է նշանակվել։ Գուցե դա Պուտինի հետ լավ հարաբերությունների շնորհի՞վ էր, բայց դա ի՞նչ կապ ունի Ռուսաստան-Հայաստան միջպետական հարաբերությունների հետ։