ՊԱՐՈՅՐ Ծ. ՎՐԴ. ՇԷՐՆԷԶԵԱՆ
Առիթով մը, երբ աշակերտական հաւաք կը կատարէինք, դպրեվանեցիներուն հարցուցի, թէ դպրեվանքէն ներս ի՛նչ բանը ամէնէն շատ կը սիրեն: Անկեղծ ըսած, զարմացայ, որ մեծ թիւով աշակերտներ տուին նոյն պատասխանը` «եղբայրասիրութիւն»: Նիշ տալու «հաշիւներ» չկային, որպէսզի ենթադրէի, որ անոնք կ՛ուզէին լաւ պատասխան մը տալ: Ո՛չ: Յստակօրէն զգալի էր, թէ զիրենք դպրեվանքին կապող ամէնէն ակնյայտ իրականութիւնը եղբայրասիրութեան կապն էր:
Դպրեվանքի աշակերտութիւնը կու գայ առաւելաբար Լիբանանի եւ Սուրիոյ զանազան շրջաններէ: Թէեւ` փոքրաթիւ, սակայն աշակերտներ ունեցած ենք եւ կ՛ունենանք նաեւ` Հայաստանէն, Արցախէն, Իրանէն, Յունաստանէն, Ամերիկայէն, Քանատայէն եւ այլ երկիրներէ: Թերեւս դժուար է պատկերացնել, թէ ինչպէ՛ս տարբեր շրջաններէ եկած հայ պատանիներ ու երիտասարդներ կ՛ապրին եւ իրարու հետ կեանք կը կիսեն մէկ յարկի տակ: Պատկերացումէն անդին, աւելի՛ն ալ կարելի է հաստատել. իւրաքանչիւր սենեակի մէջ, շուրջ եօթը պատանի-երիտասարդներ` տարբեր տարիքի եւ խառնուածքի, իրենց հետ սովորութիւններ, հաւատալիքներ ու մշակութային իւրայատկութիւններ բերելով` համերաշխօրէն կ՛ապրին եւ միասին ժամանակ կ՛անցընեն եկեղեցւոյ, դասարանին, սեղանատան, ճաշասրահին ու խաղասրահին մէջ: Կը պատահի, որ անհամաձայնութիւններ, վէճեր, նոյնիսկ երբեմն «կռիւներ» տեղի ունենան: Սակայն, բոլոր պարագաներուն, եղբայրասիրութիւնը չի կորսուիր: Երբ մէկը ցաւի եւ կամ անհանգստանայ, բոլորն ալ կը վազեն օգտակար դառնալու իրենց ընկերոջ: Անհանգիստ եղողին ճաշ եւ դեղ կը տանին: Դասերու մէջ կը փորձեն իրարու օգնել: Չարաճճի ծրագիրներէն հետեւանքները կրելէ անմասն չեն մնար, որպէսզի մէկը առանձին չմնայ: Աւելի՛ն. եթէ աշակերտ մը պատիժ կրէ անկարգութեան պատճառով, ուրիշ մը կու գայ իր ընկերոջ համար բարեխօսելու կամ նոյնիսկ անոր յանցանքին հետեւանքը անձնապէս կրելու` փոխան ընկերոջ:
Եղբայրասիրութեան ասեղով կը հիւսուին որքա՜ն յիշատակներ, որոնք երկարատեւ տարիներ իրենց հետքը կը ձգեն բոլորին վրայ: Դպրեվանեան ուսանողութեան տարիներէն ետք, երբ դպրեվանեցիներ քով-քովի գան, շատ պատմելիքներ կ՛ունենան իրարու` յիշելով այն կեանքը, զոր կիսած են դպրեվանքի սուրբ յարկին տակ: Նոյնիսկ մէկ ամիսով ուսանող դարձած անձը ճաշակած կ՛ըլլայ դպրեվանքի յատուկ եղբայրասիրութեան արժէքը: Դպրեվանքի անունը իր յարկին տակ միացած հոգիները իրարու կը կապէ տոկուն պարանով մը, որմէ գեղեցիկ յիշատակներ եւ եղբայրասիրութեան ոգին կը կախուին. իսկ այս բոլորէն շնորհիւ եւ անոնցմէ վեր` դպրեվանքի ոգին է, որ կը կերտուի իւրաքանչիւր ուսանողի մէջ:
Դպրեվանքէն ներս կազմաւորուող եղբայրասիրութեան արժէքը ապագայ կուսակրօն թէ ամուսնացեալ հոգեւորականին համար մեծ նշանակութիւն ունի: Անիկա նոյնիսկ աշխարհական շրջանաւարտին համար անհրաժեշտ է, որպէսզի ան ալ, իր կարգին, եղբայրասիրութեան սերմերը ցանէ իր շրջապատին մէջ: Բոլոր թերութիւններուն եւ փորձութիւններուն դիմաց, եղբայրասիրութիւնը արժանիք մըն է, որուն ազգովին կարիքը ունինք անհատական թէ հաւաքական բացթողումներու եւ ձախողութիւններու առաջքը առնելու համար: Ահա դպրեվանեան այս ոգին պէտք է վարակիչ դարձնել եւ բոլորը` իբրեւ ապագայ ղեկավարներ, զինել անով: