Երբեմն հայրենիքը «գտնելու» համար պետք է անցնել հազարավոր կիլոմետրեր, ապրել օտար ափերում, բայց միշտ սրտում պահել այն երաժշտությունը, որը քեզ կանչում է տուն։ Սերուժ Բաղդասարյանը՝ լիբանանահայ տաղանդավոր երաժիշտ, պրոդյուսեր և երգերի մշակող, այս ճշմարտության կենդանի վկան է։ Հայրենադարձվելով Հայաստան՝ նա իր երաժշտական նոտաները վերածեց տունդարձի հզոր պատգամի։
Երաժիշտը, որը կամրջում է Սփյուռքն ու հայրենիքը
Սերուժ Բաղդասարյանը պարզապես երաժիշտ չէ, այլ մշակութային դեսպան, որը տարիներ շարունակ Լիբանանում կուտակած իր փորձառությունը ծառայեցնում է Հայաստանին։ Նրա ստեղծագործական ոճը հարուստ է հայկական ավանդականի և ժամանակակից էլեկտրոնային ու սիմֆոնիկ հնչողության հետաքրքիր համադրությամբ։
Նրա կարիերայի հանգրվաններից մեկը 2026 թվականի մարտի 20-ին տեղի ունեցած «Սիմֆոնիկ ֆոլկ» խորագրով հրաշալի համերգն էր՝ Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ, որը դարձավ իսկական մշակութային երևույթ։ Ավելին, Սերուժի մշակած «Յարխուշտա»-ն այնքան ոգեշնչող ստացվեց, որ դարձավ Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի հիմնը՝ դառնալով հայկական հաղթական ոգու խորհրդանիշը։
Սերուժի խոսքը՝ արևմտահայերենի շնչով
Սերուժի ստեղծագործական որոնումների մասին խոսելիս՝ նա ընդգծում է, որ իր համար երաժշտությունը ինքնարտահայտման ամենաազնիվ ձևն է. «Երաժշտութիւնը իմ համար հոբբիի նման բան մըն է, բայց կը փորձեմ միշտ բալանսը ստեղծել։ Ինչ որ կը սիրեմ, կուզեմ ընել, բայց այնպէս, որ մեր մշակոյթը հարստանայ»։
Հայրենադարձության մասին խոսելիս նա առանձնահատուկ ջերմությամբ է հիշում հայկական ոգու հզորությունը. «Երբ ես այս ծրագրով սկսեցի, հասկցայ, որ մեր ժողովուրդը կարիքը ունի հզօր հնչողութեամբ լսելու իր արմատները։ Այդ Գառնու Քոչարին պատգամ մը ունի մէջը, որ իմ ամենասիրածս է՝ միասնականութեան, հզօրութեան, հպարտութեան»։
Միասնության և հպարտության երաժշտությունը
Սերուժի համար Հայաստանը միայն աշխարհագրական կետ չէ, այլ ոգու վերադարձի վայր։ Իր համերգներով նա ոչ միայն ներկայացնում է հայկական պարեղանակները, այլև փոխանցում է այն զգացումը, որ յուրաքանչյուր հայ, անկախ իր ապրած վայրից, պետք է իր հողի վրա հպարտ զգա. «Այդ հպարտութիւնը չես զգար… ես ուզեցի աւելի բարդ, աւելի ազդեցուցիչ երեւի մի բան ընտրել։ Մենք տարբեր-տարբեր աշխարհներ կը ներկայացնենք, բայց այն միասնականութիւնը, հզօրութիւնը, հպարտութիւնը՝ իմ համար ամենակարեւորը այդ զգացումն է փոխանցելը։ Իւրաքանչիւր հայ պէտք է իր հողի վրայ իրեն թագաւորի պէս զգայ»։
Սերուժ Բաղդասարյանի այս ուղին լավագույն ապացույցն է, որ հայրենադարձությունը ոչ թե ավարտ է, այլ սկիզբ՝ նոր, ավելի հարուստ ու հպարտ ստեղծագործական կյանքի համար։ Նա շարունակում է իր երաժշտությամբ հյուսել հայոց ոգու նոր պատմությունը, որտեղ սիմֆոնիկի վեհությունը միաձուլվում է մեր նախնիների հանճարեղ պարեղանակներին։