Վահան Արծրունու ստեղծագործական գործունեության կարևոր ուղղություններից է հայ միջնադարյան հոգևոր երաժշտության, հատկապես մաշտոցյան շարականների արդիական մեկնաբանությունը։ Արծրունին իր մշակումներում չի սահմանափակվում միայն վերարտադրությամբ․ նա ձգտում է բացահայտել շարականների ներքին դրամատուրգիան, հնչյունային խորքն ու հոգևոր-փիլիսոփայական բովանդակությունը՝ դրանք տեղափոխելով ժամանակակից երաժշտական մտածողության դաշտ։ Այս մոտեցմամբ շարականը դառնում է ոչ միայն եկեղեցական արարողության մաս, այլև բեմական, համերգային լիարժեք ստեղծագործություն։
Արծրունու մշակումները հնչել են այնպիսի կատարողների մեկնաբանմամբ, ինչպիսիք են Հասմիկ Բաղդասարյանը և Նելլի Քալաշյանը։ Նրանց վոկալ արվեստը հնարավորություն է տալիս, պահպանելով շարականի բնույթը որպես աղոթք, ներկայացնել այն աշխարհիկ բեմի պայմանականության մեջ՝ ստանալով նոր տեմբրային և պոլիֆոնիկ լուծումներ։ Առանձնահատուկ դեր ունի նաև «Սաղմոսերգու» հոգևոր երաժշտության արական երգչախմբի կատարումը (դիրիժոր՝ Վահե Բեգոյան), որի ինտոնացիոն ճշգրտությունն ու տեմբրային խտությունը ներդաշնակվում են Արծրունու բազմաշերտ հարմոնիկ մտածողության հետ։ Այս ստեղծագործությունները ներկայացվել են նաև Հայաստանի պետական կամերային նվագախմբի և Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի կատարմամբ՝ ընդգծելով մոնոդիկ հիմքի և սիմֆոնիկ նվագախմբային լուծումների միասնությունը։
Այս ստեղծագործական ուղղությունից Արծրունին բնականոն անցում է կատարում խոշոր ֆորմաների՝ ստեղծելով էպիկական և սիմֆո-ռոք մտածողությամբ գործեր։ Նրա երաժշտությունն այստեղ ձեռք է բերում ծավալային զարգացում, բազմաշերտ կառուցվածք և ընդգծված դրամատուրգիա։ 2000 թվականին «Արամ Խաչատրյան» համերգասրահում կայացած «Հայաստանի ոգի» համերգում հնչեցին «Էթնոֆոնիկա» գործիքային սյուիտը և «Մի տխրություն» երգը՝ սիմֆոնիկ նվագախմբի կատարմամբ (դիրիժոր՝ Ռուբեն Ասատրյան)։ Այս համերգը կարևոր հանգրվան է հայկական երաժշտական կյանքում, քանի որ նշված ստեղծագործությունները համարվում են Հայաստանում սիմֆո-ռոք ժանրի առաջին ամբողջական դրսևորումներից։
Սիմֆո-ռոք և էպիկական ժանրերում Արծրունու մոտեցումը բնութագրվում է կատարողական և հնչյունային ռեսուրսների համադրությամբ։ Նա միավորում է սիմֆոնիկ նվագախմբի հզոր հնարավորությունները ռոք երաժշտությանը բնորոշ ռիթմիկ և էներգետիկ բաղադրիչների հետ՝ ստեղծելով ինտենսիվ և դինամիկ երաժշտական տարածք։ Միաժամանակ, կոմպոզիտորը ներգրավում է նաև հայկական ավանդական փողային և հարվածային գործիքներ, ինչի շնորհիվ ձևավորվում է ինքնատիպ տեմբրային համակարգ, որտեղ ազգային ավանդական հնչողությունը ներդաշնակվում է ժամանակակից ժանրային այլ տեսակների հետ։
Ամփոփելով՝ Վահան Արծրունու ստեղծագործությունը ներկայանում է որպես ինքնատիպ և բազմաբնույթ երևույթ, որտեղ միջնադարյան հոգևոր ժառանգության վերաիմաստավորումը և ժամանակակից ակադեմիական երաժշտության լուծումները փոխլրացնում են միմյանց։ Նրա երաժշտական լեզուն միավորում է ավանդույթն ու արդիականությունը՝ ձևավորելով ուրույն գեղարվեստական համակարգ, որն առանձնանում է խորությամբ, կառուցվածքային ամբողջականությամբ և յուրահատուկ մշակութային տեսակով։