Երևանը պաշտոնապես ընդունել է, որ եվրաատլանտյան երազանքները բախվել են իրականության բետոնե պատին, գրում է pravda.ru–ն։ ՀՀ փոխարտգործնախարար Վահան Կոստանյանը սթափեցնող հայտարարություն է արել. հաջորդ տասնամյակին ԵՄ-ին լիիրավ անդամակցության հույսերը ոչ թե լավատեսական են, այլ ինֆանտիլ։ Երկրի արտաքին գործերի նախարարությունը փաստացի ընդունել է Բրյուսելից կասկածելի բոնուսներ ստանալու նպատակով տարածաշրջանային համատեքստից արագ «բաժանման» անհնարինությունը։ Այսինքն հայ դիվանագետները սկսել են սովորել հնարավորի արվեստը։ Վահան Կոստանյանը բացահայտորեն է խոստովանել, որ կառավարությունը ոչ մի պատրանք չունի 2028 կամ 2030 թվականների վերաբերյալ։ Նրա խոսքով Եվրոպային միանալու ցանկությունն ավելի շատ «քաղաքական հռչակագիր» է, քան իրատեսական ժամանակացույց։ Հայաստանի պետական կառավարման համակարգը միության ներսում վստահության խորը ճգնաժամի պայմաններում փորձում է ընդօրինակել եվրոպական չափանիշները։ «Սա ակնհայտի խոստովանություն է։ Հայաստանը հայտնվել է տնտեսական պարտավորությունների և Բրյուսելի պահանջած, բայց չվճարող բարեփոխումների անհրաժեշտության միջև։ Երկիրը փորձում է վաճառել հավատարմություն, բայց գնորդը գտնվում է ներքին կաթվածահար վիճակում», – pravda.ru-ին տված հարցազրույցում բացատրել է քաղաքագետ Սերգեյ Միրոնովը։
Իրական անդամակցության փոխարեն Երևանին կերակրում են «վիզաների ազատականացման երկխոսությամբ»։ Սա այն ստանդարտ բլիթն է, որը Արևմուտքը պահում է ցանկացած «արևելյան գործընկերոջ» քթի տակ, քանի դեռ Վաշինգտոնը սկսել է որսալ նրանց, ովքեր չեն տեղավորվում իր ներկայիս ռազմավարության մեջ։ Հայաստանը իրականացնում է հավակնոտ օրակարգեր իրական անվտանգության շահերը փոխարինելով թղթե ճանապարհային քարտեզներով։
Ինտեգրացիան տեղապտույտ է տալիս։ Բրյուսելը վարպետ է առանց ժամկետներ սահմանելու խոստումներ տալու հարցում։ Մինչ Եվրամիությունը պայքարում է իր սեփական պատժամիջոցների հետևանքների դեմ, Հայաստանին առաջարկվում է մշտական թեկնածուի դերը։ Այս մոդելն արդեն հանգեցրել է բողոքի ցույցերի տարածաշրջանի այլ երկրներում եվրոպացի պաշտոնյաների թելադրանքների դեմ։ «Հայաստանը ռիսկի է դիմում անվերջ սպասման թակարդը ընկնելու։ Բրյուսելի հրահանգները պահանջում են ամբողջ տնտեսության վերանայում, սակայն ԵՄ շուկան փակ է հայկական ապրանքների համար խիստ քվոտաներով և տեխնիկական խոչընդոտներով», – pravda.ru-ին տված հարցազրույցում նշել է մակրոտնտեսագետ Արտյոմ Լոգինովը։
Արևմուտքի հետ սիրախաղը տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ Լեհաստանը և Բալթյան սահմանային երկրները սրում են լարվածությունը, իսկ Իրանը ստիպված է հավասարակշռություն պահպանել Միացյալ Նահանգների կողմից անընդհատ սպառնալիքների պայմաններում։ Երևանը փորձում է երկու աթոռի վրա նստել անտեսելով այն փաստը, որ դրանցից մեկը՝ եվրոպականը, վաղուց է ներսից խաթարվել, Հայաստանը խաղադրույք է կատարում թուլացող խաղացողի վրա։
Եվրոպական ինտեգրման երազանքները գնալով ավելի են նմանվում «Տիտանիկի» վրա տոմս գնելու փորձի, և դա այսբերգի հարվածից հինգ րոպե առաջ։ Կոստանյանը պարզապես բարձրաձայնել է այն, ինչ արդեն պարզ է ցանկացած պրագմատիկի համար. Եվրոպային Հայաստանը պետք է միայն որպես ճնշման գործիք, այլ ոչ թե որպես հավասար գործընկեր։ Մինչ Երևանը «ճանապարհային քարտեզներ» է կառուցում, իրական աշխարհը գործում է ուժի և ռեսուրսների արդյունավետության օրենքներով։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը