Մարդկության հարաբերությունը տիեզերքի հետ արագորեն փոխվում է։ Դարեր շարունակ տիեզերքը մարդկանց համար անհասանելի սահման էր, սակայն ընդամենը մեկ մարդկային կյանքի ընթացքում Երկրի ուղեծիրը գրեթե դատարկ տարածքից վերածվել է հազարավոր արբանյակներով լցված միջավայրի։ Միաժամանակ, թեև Լուսինը դեռևս դժվար հասանելի է մնում, առաջիկա տասնամյակներում այն կարող է դառնալ գլխավոր մրցակցության կենտրոնը աշխարհի խոշոր տերությունների համար։ Մասնավորապես՝ Միացյալ Նահանգները, Չինաստանը և Ռուսաստանը ծրագրեր են մշակում մարդկանց կրկին Լուսին ուղարկելու համար։ Այս անգամ նպատակն ավելի երկարաժամկետ ներկայություն ապահովելն է։
Սակայն տարբեր առաքելություններ առաջացնում են բնապահպանական մտահոգություններ։ Հետազոտություններից մեկի համաձայն՝ Երկրի ստրատոսֆերայում գտնվող մասնիկների մոտ 10 տոկոսը պարունակում է մետաղներ, որոնք առաջացել են տիեզերական գործունեության հետևանքով՝ օրինակ հրթիռների արձակումից։ Գիտնականները դեռ ուսումնասիրում են դրա ազդեցությունը, սակայն մտավախություն կա, որ այն կարող է ազդել մթնոլորտի քիմիական կազմի և օզոնային շերտի վրա։ Այս խնդրի մասին խոսվում է նաև ՄԱԿ-ի վերջին զեկույցում։ Փաստաթղթում նշվում է, որ անհրաժեշտ է շտապ մշակել կայուն մեթոդներ, որպեսզի հնարավոր լինի կառավարել Երկրի ուղեծրում աճող խցանումը և նվազեցնել մթնոլորտի տարբեր շերտերի վրա ազդեցությունը։
Տիեզերքում մարդու ազդեցությունը հատկապես նկատելի է, երբ դիտարկվում են Երկրի շուրջ պտտվող տասնյակ հազարավոր արհեստական օբյեկտները՝ կապի, ինտերնետի, եղանակի կանխատեսման և նավիգացիայի արբանյակները։ Այս ամենը ցույց է տալիս, որ տիեզերքի արագ զարգացող օգտագործումը կարող է ոչ միայն տեխնոլոգիական առաջընթաց բերել, այլ նաև նոր բնապահպանական խնդիրներ ստեղծել, որոնց լուծման մասին պետք է մտածել դեռ հիմա։