Դիմադրության հերոս Միսաք Մանուշյան. փախստականից դեպի Ֆրանսիայի խորհրդանիշ

Հայազգի բանաստեղծ Միսաք Մանուշյանը դարձել է ֆրանսիական Դիմադրության խորհրդանիշներից մեկը՝ իր կենսագրության մեջ միավորելով ցեղասպանության ողբերգությունը, արտագաղթը և նացիզմի դեմ պայքարը։

««Ավելի լավ բանաստեղծ, քան Մանուշյանը՝ ազգությամբ հայ, Դիմադրությունում չի եղել»,- գրել է բրիտանացի գրող Էդվարդ Ռեզերֆորդն իր «Փարիզ» գրքում:

Մանուշյանը ծնվել է 1906 թվականին Օսմանյան կայսրությունում, մանկության տարիներին վերապրել է Հայոց ցեղասպանությունը և կորցրել ծնողներին։

1925 թվականին նա արտագաղթել է Ֆրանսիա՝ սկզբում Մարսել, ապա Փարիզ, որտեղ ձևավորվել է որպես բանաստեղծ և ակտիվ մասնակցել հայկական սփյուռքի մշակութային կյանքին։

1934 թվականին նա անդամակցել է Ֆրանսիայի կոմունիստական կուսակցությանը, իսկ գերմանական օկուպացիայի տարիներին գլխավորել է Փարիզի FTP-MOI («Ազատ հրաձիգներ և պարտիզաններ- ներգաղթյալ աշխատավորներ») խումբը։

Դրա կազմում ընդգրկված էին տարբեր ազգությունների ներկայացուցիչներ՝ հայեր, հրեաներ, լեհեր, իտալացիներ, որոնք միավորվել էին նացիստական ռեժիմի դեմ պայքարում։

Մանուշյանի ղեկավարությամբ խումբն իրականացրել է շուրջ երեք տասնյակ գործողություն՝ ներառյալ դիվերսիաներ և հարձակումներ գերմանական ենթակառուցվածքների դեմ։

1943 թվականի նոյեմբերին նրան ձերբակալել են Վիշիի ռեժիմի ուժերը և փոխանցել գեստապոյին։ 1944 թվականի փետրվարի 21-ին Մանուշյանին և նրա խմբի 21 անդամներին գնդակահարել են Մոն-Վալերյան ամրոցում։

Երկար ժամանակ նրա կերպարը նշանակալի էր հիմնականում ձախ քաղաքական շրջանակների համար, սակայն XXI դարում Մանուշյանը դարձել է Ֆրանսիայի համազգային հիշողության մաս։

2023 թվականին երկրի նախագահ Էմանուել Մակրոնը որոշում է ընդունել նրա վերահուղարկավորման մասին։

Արարողությունը տեղի է ունեցել 2024 թվականի փետրվարի 21-ին՝ գնդակահարության 80-րդ տարելիցին։ Նրա հետ վերահուղարկավորվել է նաև կինը՝ Մելինեն։

Այսօր Մանուշյանը դիտարկվում է ոչ միայն որպես դիմադրության հերոս, այլև որպես ներգաղթյալների համար բաց Ֆրանսիայի խորհրդանիշ։

Նրա անունով կոչվել են կրթական հաստատություններ, իսկ նրա պատմությունը ներառվել է դպրոցական ծրագրերում՝ դառնալով պետական հիշողության քաղաքականության և ժամանակակից ֆրանսիական ինքնության շուրջ քննարկումների մաս։

Մանուշյանի կերպարի ընկալման մեջ առանձնահատուկ տեղ ունի նրա կնոջ և համախոհի՝ Մելինե Մանուկյանի հուշագրությունը՝ «Միսաք Մանուշյանը ականատեսի աչքերով»։

Սա խորապես անձնական վկայություն է, որտեղ նա մանրամասն ներկայացնում է ինչպես նրանց համատեղ կյանքը, այնպես էլ մասնակցությունը դիմադրության շարժմանը։ Գրքում ներկայացված են փաստաթղթեր և նամակներ, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսնել Մանուշյանին ոչ միայն որպես ընդհատակյա շարժման հրամանատար, այլև որպես բանաստեղծ, որը երազում էր արվեստի և երաժշտության հետ կապված կյանքի մասին։

Մանուկյանը նաև բացահայտում է ֆրանսիական ընդհատակյա պայքարի ներսում «հայկական դիմադրության» ներքին տրամաբանությունն ու առանձնահատկությունները՝ ներկայացնելով Հայոց ցեղասպանությունը վերապրած և Ֆրանսիայում ապաստան գտած հայ մտավորականների սերնդի ճակատագրերը, որոնք ներգրավվել էին նացիզմի դեմ պայքարում։

2024 թվականի հոկտեմբերին Շատնե-Մալաբրի քաղաքում ավագ դպրոցներից մեկը ստացել է Մանուշյանների անունը, իսկ 2025 թվականի մայիսին հայտարարվել է Մարսելում նրանց անունով դպրոցների բացման մասին։

Նախատեսվում է նաև Մանուշյանի կիսանդրու տեղադրում Երևանում։

Կարդացեք նաև
Հայերի ներդրումը նացիզմի դեմ պատերազմում տարած հաղթանակի գործում
 

Leave a Comment