Երեկ ամբողջ օրը շրջում էի մեր գյուղերով։ Եղել եմ Արմավիրի մարզի Նալբանդյան, Նոր Արմավիր, Ամասիա, Նոր Կեսարիա, Շենավան գյուղերում։
Շփվել եմ հարյուրավոր մարդկանց հետ, խոսել ենք, տուն են հրավիրել՝ գնացել եմ, հաճելի ու դժվար խոսքեր եմ լսել։ Մեծագույն երջանկություն է, երբ մարդ կարող է ազատ շրջել իր երկրի գյուղերով, բարևել, գրկախառնվել հարյուրավոր անծանոթ իր հայրենակիցների հետ, լսել նրանց հոգսերը, փորձել լուծումներ գտնել։ Ես միշտ էլ գնում եմ գյուղեր, ծանոթ եմ խնդիրներին։ Ում ինչով կարողացել եմ՝ օգնել եմ, ում ինչ խոստացել եմ՝ արել եմ, օդի մեջ բան չեմ խոսել։ Ես պարզճակատ մտել եմ մեր գյուղերը և իմ հայրենակիցներն ինձ հարազատի պես ընդունել են։ Սա իսկապես երջանկություն է, բայց նաև մեծ պատասխանատվություն։
Ամասիա գյուղում Ռադիկը հրավիրեց իրենց տուն, ազնիվ արդար հայի տուն։ Խոսեցինք, լսեցինք իրար։ Ռադիկն ասում է. «Ծառուկյան ջան, դու որ կանգնես մեր գյուղացիների կողքին, մենք գերան կկոտրենք»։ Ես ասացի.՝ գյուղը պետք է Ծառուկյանի կողքին լինի, որ կարողանանք գերանը կոտրել։
Գերանն էն խեղճությունն է, որ մեզ պատել է, որը մեզ իսկապես սազական չէ, էն հուսահատությունն է, որի մեջ մեր երկիրը հայտնվել է, էն բազմաթիվ խնդիրներն են, որոնք լուծում ունեն, որոնք վաղուց պիտի լուծված լինեին, բայց չեն լուծվել, էն անարդարությունն է, որի մեջ ապրում են մարդիկ, էն հազար ու մի խնդիրն է, որ մարդկանց կյանքը դժվարացնում է…