1990-ականների հայաստանյան մշակութային միջավայրը ձևավորվում էր հակասական պայմաններում․ պատերազմ, տնտեսական ճգնաժամ, էլեկտրաէներգիայի պակաս, նյութական սուղ հնարավորություններ։ Այդ իրականության մեջ ստեղծվեց Սուրեն Սարգսյանի «Kings Cross» ռոք խումբը՝ ծնված ոչ թե բարենպաստ պայմաններից, այլ ներշնչանքից ու հավատից։
Խմբի անվանումն ու գաղափարական ուղղությունը կապված էին «Բիթլզ»-ի երաժշտությամբ տարվելու հետ․ արևմտյան դասական ռոքի այն հնչողությունը, որը խորհրդանշում էր ազատություն, ներքին անկաշկանդություն և ստեղծագործական համարձակություն, դարձավ երիտասարդ երաժիշտների ոգեշնչման աղբյուրը։
Սուրեն Սարգսյանի հիշողությամբ՝ այն տարիներին խնդիրներն ավելի շատ էին, քան հնարավորությունները։ Երկիրը գտնվում էր պատերազմի և սոցիալ-տնտեսական ծանր իրավիճակի մեջ. հաճախ չէր լինում էլեկտրականություն, երաժշտական գործիքները դժվարհասանելի էին, անգամ կիթառի լարերը մեծ ջանքերով էին ձեռք բերվում։ Ռոք խմբի ստեղծումն այդ պայմաններում պահանջում էր ոչ միայն ստեղծագործելու ցանկություն, այլև համառություն, կազմակերպվածություն և երազանքին նվիրված լինելու բացառիկ կամք։
«Kings Cross»-ի առաջին քայլերը ակուստիկ բնույթ էին կրում․ համերգները կազմակերպվում էին պարզ, երբեմն կենցաղային պայմաններում, սակայն ունկնդիրների շրջանակն աստիճանաբար ընդլայնվում էր։ Խումբը ձևավորում էր իր լսարանը՝ հիմնված կենդանի շփման, անմիջական հնչողության և անկեղծ արտահայտման վրա։
Ժամանակի ընթացքում կյանքի հանգամանքները փոխվեցին։ Խմբի անդամները տարբեր պատճառներով ցրվեցին աշխարհով մեկ։ Թվում էր՝ ստեղծագործական այդ փուլը փակվել է։ Սակայն Սուրեն Սարգսյանը մնաց իր երգերի հետ։ Չնայած նա ստացավ դիվանագետի կրթություն, հանդես եկավ որպես հրապարակախոս և գիրք հրատարակեց, երաժշտությունը չդադարեց լինել նրա ինքնության առանցքային մասը։ Ռոքը նրա համար ոչ միայն ժանր էր, այլև մտածողության ու ինքնարտահայտման ձև։
Տարիներ անց նա վերականգնեց «Kings Cross»-ը՝ արդեն հասուն փորձառությամբ և ձևավորված աշխարհայացքով։ Խումբը ձայնագրեց սեփական ստեղծագործությունների երկու ալբոմ՝ ամփոփելով անցած ճանապարհը և սկսելով նոր փուլ։ Այս վերադարձը կարելի է դիտարկել որպես ստեղծագործական հավատարմության օրինակ․ երբ ժամանակը, մասնագիտությունը կամ կենսական պայմանները չեն կարողանում խաթարել արվեստի հանդեպ ներքին պահանջը։
«Kings Cross»-ի պատմությունը խորհրդանշական է 1990-ականների սերնդի համար․ այն պատմություն է դժվարությունների մեջ ձևավորված երազանքի, մշակութային ինքնահաստատման և երաժշտության հանդեպ անսասան հավատարմության մասին։ Սուրեն Սարգսյանի ուղին ցույց է տալիս, որ նույնիսկ ամենաբարդ պայմաններում ստեղծագործական ձգտումը կարող է պահպանվել, հասունանալ և տարիներ անց նորից հնչել՝ արդեն որպես գիտակցված, ձևավորված և արժեքային ընտրություն։