Փետրվարի 28-ին ԱՄՆ-ի և Իսրայելի հասցրած հարվածներից հետո Իրանը պատասխանեց հրթիռային և անօդաչու սարքերի գրոհներով՝ թիրախավորելով Պարսից ծոցի յոթ երկրներում գտնվող ամերիկյան ռազմակայանները և նույնիսկ Կիպրոսի բրիտանական օբյեկտները: Սակայն թուրքական «Ինջիրլիք» և «Քյուրեջիք» բազաները, որտեղ տեղակայված են ՆԱՏՕ-ի ուժերը, մնացին լիովին անձեռնմխելի:
Շատերին է հետաքրքրում հարցը՝ ինչո՞ւ Իրանը չի հարվածում Թուրքիայում գտնվող ԱՄՆ ռազմաբազաներին:
Հիմնական պատճառը Թուրքիայի անդամակցությունն է ՆԱՏՕ-ին: Դրանց ուղղությամբ հասցված հարվածն ինքնաբերաբար կգործարկեր դաշինքի պայմանագրի 5-րդ հոդվածը. դա արդեն կլիներ ոչ թե լոկալ հակամարտություն, այլ պատերազմ 32 երկրներից բաղկացած ողջ դաշինքի դեմ:
Թուրք փորձագետները նման քայլն Իրանի համար համարում են «ծայրահեղ ռիսկային և անիմաստ արկածախնդրություն»: Մի բան է ցուցադրական հարվածներ հասցնել Ծոցի երկրներին, բոլորովին այլ բան՝ Թուրքիայի ուղիղ պատասխանի և լիակատար մեկուսացման վտանգը:
Անկարան ի սկզբանե պահպանում է հավասարակշռությունը և կոչ անում կանխել պատերազմը, այլ ոչ թե մասնակցել դրան: Էրդողանը դատապարտել է Իրանին հասցված հարվածները, առաջարկել միջնորդություն, փակել օդային տարածքը և ցավակցություն հայտնել իրանցի ժողովրդին՝ Ալի Խամենեիի մահվան կապակցությամբ:
Հաքան Ֆիդանը խոսում է բանակցային գործընթացը պահպանելու և հակամարտության ընդլայնումը թույլ չտալու փորձերի մասին:
Կա նաև տեսակետ, որ Թեհրանը Թուրքիային դիտարկում է որպես հնարավոր միջնորդի: Թուրքիայի տարածքին հարվածելը կփակեր դեէսկալացիայի միակ խողովակը հենց այն պահին, երբ դա կարող է կենսական նշանակություն ունենալ:
Բացի այդ, Թուրքիային և Իրանին միավորում է ավելի քան 500 կմ երկարությամբ ընդհանուր սահմանը, էներգակիրների առևտուրը և զգայուն օրակարգը, ներառյալ՝ քրդական հարցը: Ուղղակի հակամարտությունը ռիսկեր կստեղծեր երկու կողմերի համար՝ սկսած անվտանգությունից մինչև տնտեսություն:
Կարևոր է նաև նշել, որ Անկարան ակտիվորեն պայքարում է ապատեղեկատվության դեմ. իշխանություններն արդեն երեք անգամ հերքել են Իրանի կողմից իրենց բազաների վրա հարձակումների մասին կեղծ լուրերը:
Հրապարակման պատրաստեց 168.am-ը
Աղբյուրը՝ հղումով