«Կաթիլ» խմբի «Երևան–Սևան» նախագիծը ձևավորված է հստակ գաղափարի շուրջ․ գնացքի վագոնում՝ ճամփորդության ընթացքում, իրականացնել կենդանի համերգ-ձայնագրություն և միաժամանակյա տեսանկարահանում։ Նախաձեռնության առանցքում ոչ թե ավանդական բեմական ներկայացումն է, այլ ընթացքի մեջ ծնվող կատարումը, որտեղ ճանապարհը դառնում է ստեղծագործական միջավայր։
Երևանից Սևան ուղին ընտրվել է որպես բնական շարժման հարթակ, իսկ գնացքի ռիթմը՝ որպես երաժշտական ընթացքին զուգահեռվող իրական ժամանակի շերտ։ Այս ձևաչափում կարևոր է կենդանի հնչողության անմիջականությունը․ կատարումը, ձայնագրումն ու նկարահանումը տեղի են ունենում նույն պահին՝ առանց ստուդիական մեկուսացման։ Այդ պայմաններում յուրաքանչյուր հնչյուն ունի իր բնական միջավայրը, իսկ երաժշտությունը պահպանում է իր կենդանի էներգիան։
«Կաթիլ» խումբը գործում է ֆոլկ-ֆյուժն և ֆոլկ-ռոք ժանրերում՝ աշխատելով ավանդական երաժշտության և ժամանակակից արտահայտչամիջոցների խաչմերուկում։ Նրանց ստեղծագործական ուղղվածությունը հիմնված է ազգային նյութի արդիական ներկայացման վրա՝ առանց արմատական խզումների։ Խումբը համադրում է վոկալ կատարումը ակուստիկ և բաս կիթառների, հարվածային գործիքների, սինթեզատորների ու ավանդական փայտյափողային գործիքների հետ՝ ձևավորելով բազմաշերտ ու դինամիկ հնչողություն։
«Երևան–Սևան» նախագիծն այս առումով խմբի գեղարվեստական որոնումների տրամաբանական շարունակությունն է․ այն ոչ միայն նոր ձևաչափ է, այլև երաժշտության տարածքային ու միջավայրային ընկալման փորձ։ Գնացքի վագոնը վերածվում է շարժվող համերգասրահի, իսկ ճանապարհը՝ ստեղծագործական գործընթացի բնական մասնակցի։ Նախագիծը հաստատում է խմբի հետաքրքրությունը նորարարական մոտեցումների հանդեպ և ընդգծում կենդանի կատարման արժեքը։