Բաբոյի այս մոտեցումը հիմնված է բացառապես ներկայիս սահմանափակ սպառման մոդելի վրա և անտեսում է Հայաստանի երկարաժամկետ տնտեսական, արտահանման ու տարածաշրջանային անվտանգության հեռանկարները: Նիկոլը հայտարարում է, թե Հայաստանի, Թուրքիայի, Ադրբեջանի ու Վրաստանի էներգահամկարգերը պետք է միանան իրար ապագայում: Սա կարող է լինել մեզ համար առավելություն այն դեպքում, եթե Հայաստանը կարողանա էլեկտրաէներգիա արտահանել հարևան երկրներ: Իսկ որեպսզի կարողանա արտահանել, նախ պետք է արտադրի ավելին, քան պետք է ներքին սպառման համար: 1000-1200 մեգավատանոց ատոմականը կարող է ոչ միայն ապահովել Հայաստանի նեքին պահանջարկը, այլև արտահանման իմաստով լայն հորիզոններ բացել Հայաստանի առաջ:
Ինչ վերաբերում է գներին, ապա Բաբոյի թեզը խիստ վիճարկելի է, քանի որ փոքր մոդուլային ռեակտորները դեռ չեն հասցրել աշխարհում կիրառվել այնքան, որպեսզի հստակ դառնա դրանց տնտեսական դրական էֆեկտը: Իրականում մեկ մեգավատի հաշվարկով դրանց կապիտալ ծախսը կարող է ավելի բարձր լինել, քան ստանդարտ 1000-1200 մեգավատանոց ռեակտորներինը՝ այսպես կոչված մասշտաբի էֆեկտի բացակայության պատճառով:
Մյուս կողմից՝ ո՞վ է ասել, որ ներկայիս 600 մեգավատը Հայաստանի համար վերջնական սահման է. աշխարհը զարգանում է, իսկ այդ զարգացմանը զուգահեռ մեծանում է էլեկտրաէներգիայի նշանակությունը՝ նախևառաջ պայմանավորված բարձր տեխնոլոգիաների զարգացման, արհետսական բանականության տարածվածության հետ: Մոդուլային ռեակտորներն ակնհայտորեն չեն կարողանալու լուծել ապագայի խնդիրը:
Այս ամբողջ պատմության միակ իրական նպատակը Մեծամորի ատոմակայանի փակումն է: Հայաստանը վերածելու են Թուրքիայից էլեկտրաէներգիա ներկրող երկրի: Այս ամենն արվում է այսպես ասած հայկական ռևանշիզմն ապագայում բացառելու համար. դա կբացառվի, եթե, ըստ արևմտաթրական ստրատեգների, Հայաստանը լիովին դառնա Թուրքիայից ու Իլհամի բարի կամքից կախված ոչնչություն:
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ: