Իլհամի հայտարարությունները ոչ այլ ինչ են, քան Բաքվի որդեգրած «երկաթյա բռունցքի» ռազմավարության շարունակական դրսևորման արտահայտություն. Ադրբեջանի իրական նպատակները չեն փոխվել, ինչը նշանակում է, որ ՔՊ-ի «խաղաղության օրակարգը» շարունակում է մնալ սնանկ՝ չնայած հակառակի մասին իշխանական պրոպագանդային:
Իլհամը հասկացրել է, որ Բաքվի համար խաղաղությունը հայ ժողովրդի կողմից սեփական պատմության, ինքնության և իրավունքների ուրացման վրա հիմնված նոր իրականությունն է: Նա արցախյան պայքարը հավասարեցրել է նացիզմին՝ դրանով իսկ զրկելով այն լեգիտիմությունից: Փոխարենը փորձել է լեգիտիմացնել «Արևմտյան Ադրբեջանի» մասին կեղտոտ ասքը. Բաքվին դա պետք է Հայաստանի ներքին գործերին անմիջական միջամտության իրավունք ձեռք բերելու համար:
Աներկբա է՝ Իլհամին պետք է այնպիսի խաղաղություն, որի պայմաններում Հայաստանի ապամոնտաժումը դառնում է անընդհատ պրոցես մինչև այն պահը, երբ պետություն փաստացի այլևս գոյություն չի ունենա, և ամենամեծ ցավն այն է, որ Նիկոլն իր «դաբրոն» տվել է՝ իշխանությունը պահպանելու դիմաց:
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ: